عظيم، حقيقتا" مى‌ترسند. اظهاراتشان هم اين را نشان مى‌دهد. «١» طالب شهادت‌ اين روحيه‌اى كه عقيده ايمانى‌اش اين است كه من اگر كشته بشوم، يك توفيقى است براى من و من مى‌روم در جوار رحمت الهى، ا دژهاى استوار ٢٤٨ مورد علاقه و بازوى رهبرى ص : ٢٤٨ ين روحيه است كه ما را پيروز كرده و ارتش ما هم اين روحيه را بحمد اللّه دارند و ساير وقواى مسلّح‌ه ما هم از قبيل پاسدارها و ژاندارمرى و شهربانى. «٢» غيرقابل وصف‌ من الفاظ را و گفتار را ناقص‌تر از اين مى‌دانم كه در ستايش از شما جوانان عزيز و همه ارگانهايى كه در ايران خدمت مى‌كنند، از ارتشى و سپاهى و كميته و بسيج و همه اينها، الفاظ كوتاه هستند كه از شما برادران و از اين چهره‌هاى نورانى مستعد براى شهادت، مديحه بگويند.
شما، آبروى اسلام را و آبروى رسول خدا را در پيشگاه حق‌تعالى حفظ كرديد و شما برادران موجب سرافرازى حضرت امام زمان سلام اللّه عليه در پيشگاه خداى تبارك و تعالى شديد. حماسه‌هايى كه شماها ... آفريديد قابل توصيف نيست و شما مستعدّ اين باشيد كه امام زمان سلام اللّه عليه از شما توصيف كند شماها موجب سرافرازى ملّت شديد، ما به وجود شما افتخار مى‌كنيم. «٣» اكنون پس از بيان پاره‌اى از انديشه‌هاى امام راحل و مقام معظم رهبرى كه خطاب عامِّ نيروهاى مسلّح است، به بخش ديگرى از ارشادات، نصايح و انتظارات آن دو بزرگ درباره هر يك از سازمان‌هاى نظامى مى‌پردازيم. سپاه، ارتش، بسيج و رزمندگان و نيروهاى انتظامى مخاطبان اين بخش از كلام نورانى «معظم‌لهما» است كه به برگزيده‌اى از آنها به عنوان مشعل هدايت بسنده مى‌كنيم: