ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٨ - مفاخره اميرالمؤمنين (ع) با حضرت سيدة النّساء (ع)
كردن، با تو شريك هستم.»
على (ع) فرمودند: «من طوفان [آن كشتى] هستم.» فاطمه (س) فرمودند: «و من سختى و شدّت آنم.»
على (ع) فرمودند: «من نسيم فرستاده شدهام.» فاطمه (س) فرمودند: «و نهرهاى آب و شير و شراب و عسل در بهشت براى من است.»
على (ع) فرمودند: «منم طور.» فاطمه (س) فرمودند: «من كتاب نوشته شدهام.»
على (ع) فرمودند: «من مهربانى انتشار يافتهام.» فاطمه (س) فرمودند: «و من بيت المعمور هستم.»
على (ع) فرمودند: «من سقف (آسمان) والامرتبهام.» فاطمه (س) فرمودند: «و من درياى آرام و ساكنم.»
على (ع) فرمودند: «علم من از انبياست.» فاطمه (س) فرمودند: «و من دخت آقاى انبيا هستم از اوّلين آنان تا آخرينشان.»
على (ع) فرمودند: «منم آن چاه و قلعه پر كنگره.» فاطمه (س) فرمودند: «از من است شبر و شبير.»
على (ع) فرمودند: «من بعد رسول (ص) بهترين فرمانبردار پروردگارم.» فاطمه (س) فرمودند: «و من فرمانبر زكيهام.»
در اين هنگام رسول خدا (ص) فرمودند: «با على چنين سخن مگو! على صاحب برهان است.» فاطمه (س) فرمودند: «و من دختر كسى هستم كه قرآن بر او نازل شده است.» على (ع) فرمودند: «منم آن مرد برجسته درخشان.» فاطمه (س) فرمودند: «و منم ستارهاى كه مىدرخشد.» رسول خدا (ص) فرمودند: «او روز قيامت شفاعت كننده است.» فاطمه (س) فرمودند: «و من خاتون روز قيامتم.»
در اين هنگام فاطمه (س) به رسول خدا (ص) فرمودند: «از پسر عمّت حمايت مكن و مرا در برابر او رها مكن.» على (ع) فرمودند: «اى فاطمه! من از رگ و ريشه محمّد (ص) هستم.» و فاطمه (س) فرمودند: «و من از گوشت و خون او.» على (ع) فرمودند: «منم صحف.» فاطمه (س) فرمودند: «و من شرفم.» على (ع) فرمودند: «و من كسى كه منزلت ولى بودن است.» فاطمه (س) فرمودند: «و منم نيكو قامت و نيكو منظر.» على (ع) فرمودند: «من نور روشنى بخش مردمم.» فاطمه (س) فرمودند: «و منم زهرا (درخشنده).»
در اين هنگام نبى اكرم (ص) به فاطمه (س) فرمودند: «اى فاطمه! برخيز و سر پسر عمويت را ببوس. اين جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيلند به همراه چهارهزار فرشته كه از على (ع) حمايت مىكنند و اين برادرم راحيل و دردائيل به همراه چهار هزار فرشته است كه با چشمانشان اين ماجرا را دنبال مىكنند.»
راوى مىگويد: فاطمه زهرا (س) برخاستند و سر امام على بن ابىطالب (ع) كه در دستان رسول خدا (ص) بود، بوسيدند.
منبع: ابن شاذان قمى، أبو الفضل شاذان بن جبرئيل، «الفضائل»، قم، رضى، چاپ دوم، ١٣٦٣، صص ٨٠- ٨٢؛ حديث با اين عبارت آغاز مىشود: «أَنَّ الْإِمَامَ عَلِىَّ بْنَ أَبِى طَالِبٍ (ع) كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ هُوَ وَ زَوْجَتُهُ فَاطِمَةُ (ع) يَأْكُلَانِ تَمْراً فِى الصَّحْرَاءِ إِذْ تَدَاعَيَا بَيْنَهُمَا بِالْكَلَامِ. فَقَالَ عَلِىٌّ (ع) يَا فَاطِمَةُ إِنَّ النَّبِىَّ (ص) يُحِبُّنِى أَكْثَرَ مِنْكِ ...»