ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - سيماى حضرت ابوطالب (ع) در كلام قدسى

نتيجه:

از اين بحث فشرده به اين نتيجه رسيديم كه:

١. حضرت ابوطالب، حجّت خدا و آخرين وصى حضرت ابراهيم (ع) بود؛

٢. در ميان پيامبران، تنها پيامبر اكرم (ص) نبوّت عامّه داشت و رسالتش جهانى بود؛

٣. حضرت عيسى (ع) فقط به سوى بنى‌اسرائيل مبعوث شده بود؛

٤. اوصياى حضرت عيسى (ع) در دوران فترت، حجّت خدا بودند براى قوم بنى‌اسرائيل و آخرين وصى او آبى و بالط نام داشت كه عهد رسالت را درك كرده، به پيامبر خاتم ايمان آورده است؛

٥. پيش از بعثت پيامبر (ص)، حضرت ابوطالب (ع) و پيش از ايشان، حضرت عبدالمطّلب، حجّت خدا و اوصياى حضرت ابراهيم (ع) در سرزمين حجاز بودند.

علّامه مجلسى (ره) مى‌نويسد:

شيعيان در مورد حضرت ابوطالب (ع) اجماع كرده‌اند كه وى در آغاز بعثت پيامبر اكرم (ص) به آن حضرت ايمان آورد و هرگز بت نپرستيد؛ بلكه از اوصياى حضرت ابراهيم (ع) بود.[١]

جايگاه حضرت ابوطالب (ع) از منظر پيشوايان‌

سيماى حضرت ابوطالب (ع) در كلام قدسى‌

يكم. پيك وحى بر حضرت رسول اكرم (ص) فرود آمد و گفت: اى محمّد! پروردگارت به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايند: «من دوزخ را حرام كردم بر صلبى كه تو را فرود آورد و بطنى كه تو را حمل و آغوشى كه تو را كفالت نمود.»[٢]

پيامبر اكرم (ص) از حضرت جبرئيل (ع) توضيح خواست، جبرئيل (ع) عرضه داشت:

١. منظور از صلبى كه تو را فرود آورد، صلب پدرت عبدالله بن عبدالمطّلب است؛

٢. منظور از بطنى كه تو را حمل كرد، آمنه بنت وهب است؛

٣. منظور از آغوشى كه تو را كفالت نمود، آغوش ابوطالب است.[٣]

دوم: جابر بن عبدالله انصارى از پيامبر اكرم (ص) روايت كرده است كه فرمودند: «در شب معراح به عرش خدا رسيدم، چهار نور مشاهده كردم، پرسيدم: خداوندا! اينها چه نورهايى هستند؟

خطاب شد: اينها عبدالمطّلب، ابوطالب، پدرت عبدالله و برادرت عقيل‌