حكومت امام زمان (ع) تنها حكومتى است كه مى‌تواند داعيه‌دار اجراى عدالت در گستره جهان باشد. پيش از آمدن ايشان حكومت‌هاى مختلفى ارائه شده و همگى ناموفّق نشان مى‌دهند. امام صادق (ع) در اين‌باره فرمودند:

«مَا يكُونُ هَذَا الْأَمْرُ حَتَّى لَا يبْقَى صِنْفٌ مِنَ النَّاسِ إِلَّا وَ قَدْ وُلُّوا عَلَى النَّاسِ حَتَّى لَا يقُولَ قَائِلٌ إِنَّا لَوْ وُلِّينَا لَعَدَلْنَا؛[١]

اين امر نخواهد بود تا آنكه همه گروه‌ها بر مردم حكومت كنند تا كسى نگويد، اگر ما نيز حكومت مى‌كرديم، عدالت را اجرا مى‌كرديم.»

در اين باره به ابراهيم كرخى فرمودند:

«اى ابراهيم! او بلا را از شيعيان برخواهد داشت، پس از آنكه در سختى شديد و بلاى طولانى و گرفتارى و ترس بودند. پس خوشا به حال كسى كه آن زمان را درك كند!»[٢] در سخن ديگرى، به پاك شدن زمين از تمام ظلم و ستم‌ها به عنوان يكى ديگر از آثار حكومت مهدوى اشاره شده است: «و زمين را از هر پليدى و ناپاكى پاك مى‌گرداند.»[٣]

ايشان درروايت ديگرى، بر آكنده شدن جهان از عدل و داد به وسيله امام عصر (ع) تأكيد كرده، فرمودند: « [عالم‌] را از عدل و قسط پر مى‌كند؛ همان‌گونه كه [پيش از آن‌] پر از جور و ستم بود.»[٤] امام صادق (ع) در توصيف عدالت فراگير ايشان فرمودند: «به خدا سوگند! عدالت وارد خانه‌هاى مردم مى‌شود؛ چنان كه گرما و سرما وارد مى‌شود.»[٥]

گسترش روح عبادت در تمام عالم و استقرار دين خدا روى زمين از ديگر دستاوردهاى حكومت مهدوى است. در همين باره، ابوبصير از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرمودند:

«و زمين به نور خداوند روشن مى‌شود و روى زمين، جايى باقى نمى‌ماند كه در آنجا غير خدا عبادت شود و تمام دين براى خدا بوده، اگر چه مشركان ناراحت باشند.»[٦]

ايشان همچنين خطاب به يونس بن رباط فرمودند: «همانا اهل حقّ از آن هنگام كه در سختى بوده‌اند، پيوسته در آن به سر خواهند برد. هان! بدانيد اين كار تا مدّت كوتاهى است؛ امّابه عافيتى طولانى خواهدانجاميد.»[٧] در برخى روايات نيز تأكيد شده است كه اسلام بار ديگر برخواهد گشت؛ چنان كه خطاب به ابوبصير فرمودند: «اسلام غريبانه آغاز شد و به زودى همچون آغاز، غريبانه باز خواهد گشت. پس خوشا به حال غريبان! [از آن جهت كه‌] دعوت كننده ما دعوت نوينى را از سر مى‌گيرد، همان طور كه رسول اللّه (ص) دعوت فرمود.»[٨]

مقصود از اين روايت آن است، همان‌گونه كه اسلام عزيز، غريبانه به وسيله پيامبر آغاز به كار كرد و اندك اندك جهانى شد، در عصر مهدوى نيز، آنگاه كه معارف اسلامى به بوته فراموشى سپرده شده است، بار ديگر به وسيله امام عصر (ع)، غريبانه باز خواهد گشت، نشر داده شده و جهانى مى شود؛ چنان‌كه امام صادق (ع) در روايتى فرمودند:

«آن گونه كه رسول اللّه عمل كرد، عمل مى‌كند؛ چنان‌كه رسول اللّه آثار جاهليّت را از بين برد، مهدى (ع) نيز چنين كرده و اسلام جديدى را بنا مى نهد.»[٩]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. محمّد بن على الصدوق، «كمال الدين»، ص ٢٧٤.

[٢]. محمّد بن ابراهيم نعمانى، «الغيبه»، ص ٩١.

[٣]. محمّد بن على صدوق، همان، ج ٢، ص ٣٣٥ و ٣٣٦.

[٤]. همان، ص ٣٤١ و ٣٤٢.

[٥]. محمّد بن ابراهيم نعمانى، همان، ص ٢٩٧.

[٦]. محمّد بن على صدوق، «كمال الدين»، ج ٢، ص ٣٤٥- ٣٤٦.

[٧]. محمّد بن ابراهيم نعمانى، همان، ص ٢٨٥.

[٨]. همان، ص ٣٢٠.

[٩]. همان، ص ٢٣١.

با استفاده از مقاله «مهدويت در انديشه صادق آل‌محمّد (ص)»، محمّدحسين فارياب، مجلّه معرفت، سال بيست و يكم، شماره ١٧٨، مهر ١٣٩١، صص ٥٣- ٦٩.