در عالم سراغ داريد كه با صداى رسا در عالم پخش شود و به عنوان يك قانون هدايت و سعادت در جهان معرفى گردد؟ امروز كتاب «انجيل» شايد تقريباً سه ميليارد نفر پيرو دارد، امّا آيا دنياى مسيحيت با اين همه ادّعا كه دارد مى‌تواند كتاب انجيل خود را به عنوان يك كتاب هدايت و سعادت بشر معرفى كند؟ بديهى است كه تاكنون نتوانسته و نخواهد توانست. امّا اين قرآن، كتاب آسمانى اسلام است كه روز و شب به وسيله دستگاه‌هاى فرستنده از كشورهاى اسلامى با صداى رسا در عالم پخش مى‌شود. قرآن، با يك منطق قوى از جهانيان مبارز مى‌طلبد و مى‌گويد:

«قُلْلَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى‌ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً؛[١]

بگو اگر جنّ و انس جمع شوند و بخواهند مانند اين قرآن را بياورند، قادر نخواهند بود؛ اگرچه از هم كمك بگيرند و پشتيبان هم باشند.»

بگو: اگر تمام انس و جنّ از «اروپا»، «آمريكا»، «آسيا» و «آفريقا»، شرق و غرب عالم، همگى دست به دست هم بدهند و بخواهند قانون جامعى كه اصلاح بشر كند بياورند، نخواهند توانست. ولى اين منم كه تنها قانونى هستم كه مى‌توانم تمام نظام‌هاى سياسى، اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى و اخلاقى همه را تأمين كنم.

ظهور در آيه شريفه، به معناى غلبه و حكومت‌

مطلب ديگرى كه از اين آيه مى‌فهميم:

«لِيُظْهِرَهُعَلَى الدِّينِ كُلِّهِ؛

تا دين اسلام را بر همه اديان غالب و پيروز گرداند.»

هدف اين است كه خدا آورنده اسلام و قرآن را بر همه اديان، ظاهر سازد. كلمه «ظهور» در اينجا، به معناى غلبه است. امّا آيا غلبه منطقى مراد است يا غلبه حكومت، در ميان آقايان مفسّران مورد بحث است. برخى گفته‌اند، دين مقدّس اسلام از حيث استدلال و اقامه برهان بر همه اديان پيروز مى‌شود و اين پيروزى حاصل است و بعضى ديگر فرموده‌اند، تتبّع در مواردى از قرآن كه اين كلمه ظهور و اظهار استعمال شده است، نشان مى‌دهد كه در بيشتر آن موارد، اين كلمه به معناى حاكميّت و قدرت ظاهرى به كار رفته است. از باب مثال، در آخرين آيه «سوره مباركه صف» آمده است:

«... فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى‌ عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِينَ؛

... ما مؤمنان را در مقابل دشمنانشان كمك كرديم و عاقبت غالب‌