ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٩ - پيامدهاى فردى گناهان
پيامدهاى فردى گناهان
اميرالمؤمنين (ع) فرمودهاند:
«خويشتن را از گناهان حفظ كنيد؛ زيرا هيچ بليّه يا كم شدن روزى و حتّى خدشهاى كه بر بدن وارد مىشود و به صورت بر زمين افتادن و مصيبتى كه وارد مىشود، نيست؛ مگر به سبب گناهى كه انجام شده است. خداوند مىفرمايد: «وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ.»[١]
امام باقر (ع) نيز فرمودند:
«انسان به خاطر ارتكاب گناه از روزى محروم مىشود.»[٢]
آن حضرت در كلام ديگرى مىفرمايند:
«گاه انسان حاجتى را از خدا درخواست مىكند و شرايط براى برآورده شدن درخواست او در زمانى كوتاه يا بلند فراهم است؛ ولى او گناهى مرتكب مىشود. در اين هنگام خداوند به فرشته مأمور برآورده شدن درخواست او دستور مىدهد، حاجتش را برآورده نكند.»[٣]
امام صادق (ع) فرمودند:
«قضاى حتمى خداوند بر اين قرار گرفته است كه نعمتى را كه به بندهاى عطا مىكند، از او باز نگيرد؛ مگر اينكه مرتكب گناهى شود كه مستحقّ نقمت گردد.»[٤]
اين كلام حضرت برگرفته از اين آيه شريفه است كه فرمودند:
«إِنَّاللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ.»[٥]
آن حضرت در كلام ديگرى مىفرمايند:
«آگاه باشيد كه رگى بريده نمىشود، كسى به صورت به زمين نمىافتد و سرى درد نمىگيرد و مرضى حاصل نمىشود؛ مگر به گناهى كه واقع مىشود. اين است سخن خداوند بزرگ كه فرمودند:
«وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ؛ گناهانى كه خداوند آنها راى مى بخشد، بيشتر از گناهانى است كه افراد راى به آن مؤاخذه مى كند.[٦]»[٧]
ايشان در حديث ديگرى فرمودند:
«يكى از شما گرفتار ترس بسيار از سلطان مىشود. اين نيست؛ مگر به سبب گناهان. پس تا مىتوانيد از گناهان دورى گزينيد.»[٨]
گناهان علاوه بر پيامدهاى ناگوار مادّى، پيامدهاى سوء معنوى نيز دارند كه محروم شدن از نماز شب، از آن جمله است.[٩]
پىنوشتها:
[١]. صدوق، «الخصال»، بىتا، ج ٢، ص ١٢؛ طوسى، ١٤١٤، ج ١، ص ٢٠٤.
[٢]. «عيون اخبار الرّضا (ع)»، ج ٢، ص ٢٩.
[٣]. كلينى، «كافى»، چاپ ١٣٨٨، ج ٢، ص ٣٧٢.
[٤]. نهج البلاغه، ١٣٦٩، خطبه ١٧٨
[٥]. كلينى، همان، ج ٢، ص ٢٧٢.
[٦]. همان، ص ٢٧٦.
[٧]. «معانى الاخبار»، ص ٢٧٠.
[٨]. صدوق، «الخصال»، ج ٢، ص ١٦٣.
[٩]. كلينى، همان، ج ٢، ص ٢٧٠.
[١٠]. همان، ص ٢٧١.
[١١]. همان، ص ٢٧٣ و ٢٧٤.
[١٢]. سوره رعد، آيه ١١.
[١٣]. سوره شورى، آيه ٣٠.
[١٤]. كلينى، همان، ج ٢، ص ٢٦٩.
[١٥]. همان، ص ٢٧٥.
[١٦]. همان، ص ٢٧٢.
منبع: فصلنامه «كلام اسلامى»، سال ٢٣، شماره سوم (پياپى ٩١)، پائيز ١٣٩٣.