سال ٢٠٠٧ م. در ايالات متّحده تأسيس شده است. هنرى كيسينجر، استراتژيست ارشد ايالات متّحده در دهه ٦٠ م. در زمان رئيس جمهور كندى، پروژه دمكراتيزه كردن جهان از طريق فوتبال را آغاز كرد. اين پروژه كه به ترويج و بسط دمكراسى دو وجهى مى‌پردازد، در بسيارى از كشورها، نظير «كره جنوبى»، «تركيه»، «پاكستان» و .. كليد خورد و هم‌زمان با ورود رسانه به عرصه فوتبال، گرماى خاصّى به آن بخشيد. مهندسى اجتماعى مناسبات ورزشى اين مدل، به گونه‌اى است كه همواره در بيشتر شهرها و كشورهاى جهان، دو تيم اصلى فوتبال وجود دارند كه رقابت اصلى ميان آنهاست. كاركرد فوتبال در جوامع اين است كه مردم در آن، به تمرين سياست مى‌پردازند. در جايى كه بازيكنان دو تيم در زمين بازى رقابت مى‌كنند، تماشگران نيز به هوادارى يكى از دو تيم مى‌پردازند. فوتبال با دو قطبى كردن فضاى اجتماعى جامعه، به گونه‌اى، القاى غيرمستقيم نظام دو وجهى را به مردم آموزش مى‌دهد و مردم تحت تأثير آن به حمايت و هوادارى يكى از دو حزب اصلى جامعه برمى‌خيزند و همانند بازى فوتبال، زمانى كه از حزب «الف» خسته شدند، به حمايت از حزب «ب» مى‌پردازند. در سال‌هاى قبل از پيروزى انقلاب اسلامى در جامعه، دو مجلّه «اطّلاعات هفتگى» و «جوانان» و دو روزنامه اصلى «اطّلاعات» و «كيهان» رايج بود كه روزنامه اطّلاعات با لوگوى قرمز به جريان سياسى چپ و روزنامه كيهان با لوگوى آبى به جريان سياسى راست تعلّق داشت و اين دو اكنون نيز پس از سه دهه از پيروزى انقلاب اسلامى، از تأثيرگذارترين رسانه‌هاى جامعه مى‌باشند.

تبليغات‌

با ادامه روند مدرنيته و صنعتى شدن جوامع، به همراه توليد و مصرف انبوه و اهمّيت‌يافتن پديده‌اى به نام اوقات فراغت، توجّه مؤسّسه‌هاى تجارى به عرصه ورزش جلب شد. در اين فرآيند، محيطهاى ورزشى فرصت لازم براى معرفى، نمايش و تبليغ كالاهاى متنوّع توليد شده را در اختيار توليدكنندگان قرار دادند؛ به طورى كه هم اكنون هيچ ميدان فوتبالى را نمى‌توان يافت كه در معرض هجوم انواع كالاهاى مصرفى نباشد. ورزشكاران در قبال قراردادهاى مالى خود، ملزم به تبليغ كالايى خاص مى‌شوند و طرفداران خود را ترغيب به مصرف كالاهاى يادشده مى‌نمايند. با توجّه به اينكه بسيارى از طرفداران ورزش و سوپراستارهاى ورزشى را نوجوانان و جوانان تشكيل مى‌دهند، اين امر سبب رواج فرهنگ مصرف‌گرايى مفرط در ميان اين قشر و به تبع آنان، جامعه خواهد شد.

نقل و انتقالات بازيكن‌

با پيشرفت فوتبال، زمينه انتقال بازيكنان نيز در سراسر جهان فراهم شد. در ابتداى دهه ١٩٠٠ م. اكثر فوتباليست‌ها تنها در ليگ‌هاى كشور خود بازى مى‌كردند؛ امّا اكنون تيم‌هايى در كشورهاى صاحب فوتبال وجود دارند كه اكثر بازيكنان اين تيم‌ها، ملّيتى ديگر دارند. يك جريان سيّالى كه به سرعت در طىّ چندين دهه گذشته، همه دنيا را فراگرفته و جهان را به يك دهكده تبديل كرده است، در ضمير ناخودآگاه تماشاگران تداعى مى‌كند كه: حال كه پذيرفتى بازيكن خارجى در كشور بازى كند، چرا كالا يا فرهنگ خارجى نتواند وارد