ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠٠ - وضعيت اهل كتاب (يهود و نصارا)
امام (ع) چندگانگى و اختلافات دينى را بر طرف مىكند و وحدت عقيدتى در سايه اسلام به وجود مىآورد:
«همه اديان و مذاهب از روى زمين برداشته مىشود و جز دين خالص باقى مىماند.»[١]
٣. بر اساس دسته سوم روايات، امام مهدى (عج) ابتدا همگان را به دين اسلام دعوت مىكند و از آنان مىخواهد كه همگان با رغبت و بصيرت، آن را بپذيرند و در صورت سرپيچى و باقى ماندن در كفر و ضلالت، برخورد شديدى با آنان مىكند.
عبداللّه بن بكير از امام موسىبن جعفر (ع) در تفسير آيه «وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً ...» پرسيد. حضرت فرمودند:
«آيه مذكور در شأن حضرت قائم (عج) نازل شده است. وقتى آن حضرت ظاهر شد، دين اسلام را بر يهود، نصارا، صائبين و كفّار شرق و غرب عرضه مىدارد. پس هر كس با ميل و اختيار اسلام بياورد، به نماز و زكات و ساير واجبات، امرش مىكند و هر كس از قبول اسلام امتناع ورزد، گردنش را مىزند تا اينكه در شرق و غرب زمين جز موحّد و خداپرست كسى باقى نماند.»[٢]
امام باقر (ع) نيز مىفرمايند: «... خدا شرق و غرب جهان را براى صاحب امر مفتوح مىكند؛ آن قدرى مىجنگد تا اينكه جز دين محمّد، دينى باقى نماند.»[٣]
امام صادق (ع) فرمودند: «وقتى كه قائم قيام كند، هيچ كافر و مشركى پيدا نمىشود؛ مگر اينكه قيام او را انكار كرده و ناپسند مىشمرد؛ ولى كار به جايى مىرسد كه اگر كافر و مشركى در شكم سنگى سخت پنهان شده باشند، آن سنگ مىگويد: اى مؤمن در شكم من كافر است، مرا بشكن و او را بكش.»[٤]
امام باقر (ع) نيز مىفرمايند: «قائم (عج) هر منافق شكاكى را به قتل مىرساند.»[٥]
با توجّه به اين احاديث، همه مردم جهان، اسلام را مىپذيرند و البتّه عموم آنان با علاقه و رغبت مسلمان مىشوند و منافقان و كافران نيز با الزام حكومتى، اسلام را مىپذيرند؛ قرآن نيز به اين مطلب اشاره فرموده است:
«هُوَالَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ؛[٦]
او كسى است كه پيامبرش را با هدايت و دين درست، فرستاد تا آن را بر هر چه دين است پيروز گرداند، هر چند مشركان خوش نداشته باشند.»
جمعبندى روايات
اين چند دسته از روايات و آيات، مربوط به دورهها و مراحل مختلف حكومت حضرت مهدى (عج) است:
دسته اوّل اشاره به سيره و روش حضرت مهدى (عج) در ابتداى ظهور و دسته ديگر، اشاره به دوره تحكيم و تثبيت حاكميت آن حضرت دارد.
توضيح اينكه امام (ع) در ابتداى ظهور، تنها كافرانى را كه به ظلم و فساد در زمين مشغولند، سركوب مىكند يا ملزم به پذيرش اسلام و قوانين حيات بخش آن مىكند.
امام با كافرانى كه از ظلم و جور و فساد به دورند و پذيراى حكومت دادگستر ايشان هستند، همانند سيره پيامبر اكرم (ص) از سر مسالمت رفتار مىكند و از آنان، جزيه (ماليات مخصوص) مىگيرد و به تدريج، با برقرارى عدل و فراگيرى آن در سراسر زمين و از بين بردن باطلها و بدعتها و آشكار شدن نشانهها و آيات حق، حجّتهاى روشن الهى بر مردم، تمام مىشود و ديگر جاى هيچ عذرى براى كفر و شرك باقى نخواهد ماند و در آن دوره، مردم مسلمان خواهند شد و كفر و شرك مصداق روشن ظلم و تجاوز از حق خواهد بود كه جايى در حكومت الهى مهدى (عج) ندارد و بايد از اساس حذف شود.
حضرت صادق (ع) در تفسير آيه «هُوَالَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى» به مُفضَّل فرمودند: «اى مفضّل! اگر پيامبر بر همه دينها غالب شده بود، از آتش پرستان، يهوديان، نصارا، ستاره پرستان و از تفرقه، نفاق و شرك اثرى نبود. اينكه خداوند فرموده «لِيُظْهِرَهُعَلَى الدِّينِ كُلِّهِ» مربوط به روز ظهور مهدى (عج) است»[٧]
وضعيت اهل كتاب (يهود و نصارا)
با توجّه به مطالب پيش گفته، مانعى ندارد كه بگوييم: اقلّيتى از يهود و نصارا در پناه حكومت حضرت مهدى (عج) با شرايط اهل ذمّه وجود داشته باشند.