اثر فارسى على اصغر رضوانى، نگاهى است به ويژگى‌هاى حكومتى امام مهدى (عج) پس از قيام و ظهور. انگيزه تأليف، بررسى نحوه حكومت حضرت مهدى و برخورد ايشان با پيروان ساير اديان بوده است. آنچه باعث اهمّيت كتاب شده، نگاه تحليلى به روايات مربوط به عصر حكومت مهدوى است.

فهرست مندرجات‌

١. ساختار كتاب؛

٢. گزارش محتوا؛

٣. روش حكومتى حضرت؛

٤. وضعيت كتاب؛

٥. پانويس؛

٦. منبع.

ساختار كتاب‌

كتاب با مقدّمه مؤلّف در انتقاد از كسانى كه افكار و عقايد انحرافى را در جامعه ترويج مى‌كنند، آغاز و مطالب در دو بخش كلّى، ارائه شده است.

نويسنده پس از بيان اينكه اسلام در عصر ظهور تجلّى خواهد يافت، به جايگاه اهل كتاب در آن روزگار و رفتار امام (ع) با آنان پرداخته و آنگاه به برخورد آن حضرت با انحراف‌هاى فكرى اشاره كرده است.

گزارش محتوا

بخش اوّل با بررسى تجلّى اسلام در عصر ظهور آغاز مى‌شود. نويسنده معتقد است براى تشكيل جامعه واحد و امّت واحده، يك موضوع ضرورى بوده و آن، جهان‌بينى واحد و اعتقاد واحد است و دينى كه امام مهدى (عج) بعد از ظهور با آن بر مردم حكومت مى‌كند، دين اسلام است. از برخى روايات نيز استفاده مى‌شود كه در عصر دولت ايشان، جز مسلمان، احدى روى زمين باقى نمى‌ماند.

ولى با مراجعه به روايات ديگرى كه با ظاهر قرآن نيز مطابقت داشته و به همين دليل بر روايات قبلى مقدّم است، پى مى‌بريم كه يهود و نصارا تا روز قيامت باقى خواهند ماند.

با اين استدلال، نويسنده سعى در تبيين و بررسى رفتار آن حضرت با اهل كتاب داشته و مدّعى است كسانى كه از اهل كتاب معاند نبوده و در صدد ستيز و مقابله با حضرت و حكومت او برنيايند، مى‌توانند در ذمّه اسلام بوده و به زندگى خود ادامه دهند.

وى با ضميمه كردن آيه اكمال به آيات و رواياتى كه مطابق آنها، دين حاكم در عصر ظهور، اسلام است، چنين نتيجه مى‌گيرد كه مذهب رايج در آن عصر، مذهب تشيّع است.

امّا مشكلى كه در اينجا مطرح مى‌شود، مشكل انحراف‌ها، برداشت‌ها و تفسيرهاى نادرستى است كه در راه و روش‌هاى دين و اصول و فروع احكام الهى پديد آمده و قرن‌ها در ذهن جامعه اسلامى رسوخ كرده است.

نويسنده معتقد است اين جريان، يكى از موانع بزرگ بر سر راه حضرت است؛ زيرا در اين جريان، امام تنها با توده‌هاى ناآگاه رو در رو نيست، بلكه عاملين اصلى توجيه‌ها و تحريف‌ها نيز پشت سر آنها قرار دارند كه همواره به فتنه‌گرى مشغولند. اين عاملان از سه جريان زير تشكيل مى‌شوند و شايد بخشى از برنامه‌هاى كشتار گسترده امام (عج) در جوامع اسلامى، در اين ارتباط باشد:

١. روحانيون دنيادار و وابسته.

٢. سرمايه داران و اشراف بى دين.

٣. حكومت‌هاى به ظاهر اسلامى.

وى ضمن ارائه ادّله و شواهدى، اثبات مى‌كند كه در حكومت آن حضرت، نژادپرستى هيچ جايگاهى نداشته و نوع حكومت ايشان، شبيه هيچيك از حكومت‌هاى موجود در دنيا نيست.

روش حكومتى حضرت‌

در ادامه، پس از اشاره به روش حكومتى حضرت مهدى (عج) و سامان‌پذيرى زندگى مردم در آن عصر، ضمن بررسى عوامل تأثيرگذار در گسترش عدالت، سرلوحه برنامه‌هاى ايشان، گسترش عدالت در سراسر گيتى دانسته شده است.

نويسنده سيره عملى و روش شخصى آن حضرت را مبتنى بر ساده زيستى دانسته و پس از ترسيم وضعيت امنيّت اجتماعى در عصر ظهور، رشد عقلى و تكامل علمى، رشد تربيتى، نحوه تقسيم بيت المال، رفاه اقتصادى، وجه كثرت اموال، وضعيت مساجد و حرمين شريفين در آن عصر را مورد بررسى قرار داده است.

درباره جهت مشاركت مسيح (ع) در حكومت حضرت مهدى (عج)، حكمت‌هايى بيان شده است؛ به عنوان مثال، از آن جايى كه مسيحيان به حضرت مسيح (ع) اعتقاد داشته و جمعيت زيادى را تشكيل مى‌دهند، لذا با مشاهده ايشان، تسليم او و حضرت مهدى (عج) مى‌شوند.

در ادامه، پس از بررسى فاصله بين ظهور و روز قيامت با استفاده از روايات، به اين سؤال پاسخ داده شده كه اگر حكومت حضرت مهدى (عج) حكومت عدل جهانى است، چرا ايشان به شهادت مى‌رسند؟

نويسنده پس از تحليل احتمالات وارد شده پيرامون اين سؤال، به اصلاحات فراگير در عصر ظهور و مقرّ حكومت آن حضرت، اشاره كرده و ضمن برشمردن آثار و بركات ظهور ايشان، به بررسى و بحث درباره تكنولوژى در آن عصر، پرداخته است.

مباحث پايانى، درباره نگاهى كوتاه به نوآورى و تحوّلى جديد در حكومت حضرت مهدى (عج) است و چنين نتيجه‌گيرى شده كه آن حضرت گرچه احيا كننده شريعت اسلامى است؛ ولى اين شريعت را با اسلوب و روشى جديد پياده خواهند نمود.

انتظار، زمستان ١٣٨١، شماره ٦، جهانى شدن و حكومت جهانى مهدى (عج).