ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - چرا بمباران درسدن ناديده گرفته مى شود، اما افسانه هولوكاست نه؟
...
در ١١ فوريه ١٩٩٥ م.، روزنامه دىولت چنين گزارش داد: در نسلكشى مردم آلمان در حدود ٨٠% از شهرهاى بالاى ٠٠٠. ١٠٠ نفر ويران شدند. هواپيماهاى جنگى نيروهاى جنايتكار متّفقين در حدود ٠٠٠. ٤٠ تن بمب در سال ١٩٤٢ م.، ٠٠٠. ١٢٠ تن در سال ١٩٤٣ م.، ٠٠٠. ٦٥٠ تن در ١٩٤٤ م. و ٠٠٠. ٥٠٠ تن در چهار ماه آخر جنگ در سال ١٩٤٥ م.، بر سر مردم آلمان فرو ريختند.
بمباران نظامى يا جنايت جنگى!
هرچند هيچ كدام از افرادى كه مسئول بمباران شهر درسدن بودند، به جنايت جنگى متّهم نشدند، امّا متخصّصان بسيارى بر اين باورند كه بمباران اين شهر جنايت جنگى بوده است.
دونالد بلوخام، تاريخ شناس، مىگويد: بمباران درسدن در ١٣ و ١٤ فوريه، جنايت جنگى است. وى همچنين استدلال مىكند شواهد مستحكمى مبنى بر مجرم بودن وينستون چرچيل و همدستانش وجود دارد: در اين زمينه، بايستى به صورت جدّى تفكّر شود.
گونتر گراس، نويسنده آلمانى نيز يكى از افرادى است كه اعتقاد دارد، بمباران شهر درسدن، جنايت جنگى بوده است.
افرادى كه معتقدند در بمباران شهر درسدن جنايت جنگى رخ داده است، استدلال مىكنند تخريبى كه در شهر ايجاد شده، فراتر از حدّى است كه بتوان آن را نياز نظامى قلمداد كرد. متّفقين از نتيجه چنين حملاتى آگاه بودند؛ چراكه برخى شهرهاى انگلستان در جريان حمله بليتز توسط اين بمبها تخريب شده بودند. اين افراد عنوان مىكنند كه در شهر درسدن پايگاه نظامى وجود نداشت و اغلب صنايع اين شهر در خارج از محدوده بمباران شده قرار داشتند. آنها ادّعا مىكنند با توجّه به پيشينه تاريخى قابل توجّه شهر، متّفقين نبايد آن را بمباران مىكردند.
بخشى از توصيف فاجعه درسدن در روزنامه دىولت بدين شرح است:
آنها در درسدن، تنها در عرض يك شب جهنّمى، صدها هزار نفر را نابود كردند و گنجينههاى فرهنگى بىشمارى را تخريب نمودند. زنهايى كه در بيمارستانها در حال وضع حمل بودند از پنجرهها به بيرون مىپريدند تا در آتش نسوزند؛ امّا در عرض چند دقيقه اين زنان و كودكانشان كه هنوز چشمانشان را به روى جهان باز نكرده بودند، به تلّى از خاكستر تبديل شدند. هزاران نفر كه بمبهاى آتشزا آنها را تبديل به مشعلهاى متّحرك كرده بود، به درون حوضهاى آب مىپريدند؛ امّا فسفر حتّى درون آب نيز آنها را مىسوزاند. حتّى حيوانات باغوحش نيز با بيچارگى به همراه انسانها به سوى آب مىدويدند؛ امّا تمام اين انسانها و حيوانات به نام آزادى نابود شدند. (٣ مارس ١٩٩٥، دىولت)
توماس بروكس نيز اين بمباران را اين گونه تشريح مىكند:
در مركز شهر، كه منطقهاى پرجمعيّت با وسعت ١٥ كيلومتر مربّع است، طوفان آتش حتّى يك خانه را هم سالم نگذارد. آتشسوزى به مدّت دو شبانه روز ادامه يافت. در مركز شهر، آسفالت خيابان در حال سوختن بود. در روز بعدى «تندباد» هنوز با سرعت بسيار شديد مىوزيد تا حدّى كه يك دانشجوى ترك قدرت آن را در روى پل رودخانه الب نيز احساس كرد. وى گفت: يك تندباد بسيار شديد كه بر اثر آتش به وجود آمده بود، از روى رودخانه الب گذشت. ما مجبور شديم در روى پل بر زمين بخوابيم و به نردهها بچسبيم تا باد ما را با خود نبرد.
براى اينكه مردم كشور دچار وحشت نشوند، گوبلز تعداد كشتهها را ٠٠٠. ٤٠ نفر اعلام كرد. البتّه وى گزارشى از جانب رئيس دفتر تبليغات در درسدن دريافت كرده بود كه در آن تعداد تلفات بالغ بر ٠٠٠. ٣٥٠ تا ٠٠٠. ٤٠٠ نفر ذكر شده بود ... حتّى بعد از پايان جنگ به دليل ملاحظات سياسى از ارزيابى دقيق و عينى قربانيان اين حادثه وحشتناك ممانعت به عمل آمد. بسيار سادهلوحانه است كه باور كنيم تبليغاتچىهاى نازى عمداً تعداد قربانيان را زياد اعلام كردهاند. هدف از بمبارانهاى هوايى نيروهاى متّفقين، همانگونه كه خود نيز اعلام كردهاند، شكستن روحيه مردم آلمان بود. اگر تبليغاتچىهاى نازى تعداد قربانيان را زياد اعلام مىكردند، بدين معنا بود كه در جهت نيّات متّفقين قدم برداشتهاند. تعداد تلفات درسدن چنان بالا بود كه گوبلز تصميم گرفت اين تعداد را ٩٠% كمتر از مقدار واقعى اعلام كند. وى از اين واهمه داشت كه اعلام ارقام واقعى باعث هرج و مرج و فروپاشى روحيه تمام مردم رايش گردد. به درستى كه ابعاد اين فاجعه قوّه تخيّل انسان را به مبارزه مىطلبد.
چرا بمباران درسدن ناديده گرفته مىشود، اما افسانه هولوكاست نه؟
دكتر گئورگى استنسون، وكيل و رئيس مؤسّسه «جنوسايد واچ»(Genocide Watch) مىگويد:
چگونه است كه هولوكاست جنايت جنگى است و از آن، به عنوان يكى از زشتترين اتّفاقات تاريخ ياد مىشود؛ امّا بمباران درسدن و حمله اتمى به «هيروشيما» و «ناكازاكى» توسط متّفقين جنايت جنگى قلمداد نمىشود؟ ما همه كارهاى زشتى مىتوانيم انجام دهيم؛ امّا بايد توسط قانون محدود شويم و قانون اجازه آن را به ما ندهد.
توماس بروكس(Thomas Brookes) ، تاريخنگار و نويسنده انگليسى، با اشاره به تلاشهاى صورت گرفته براى كمتر جلوه دادن تلفات انسانى اين حمله هوايى مىنويسد:
دروغگويان حرفهاى كه در خدمت منافع صنعت هولوكاست قرار