نمى‌خواهم در مورد چگونگى نابود كردن اهداف با اهمّيت اطراف درسدن، به من پيشنهاد دهيد. من پيشنهادهايى مى‌خواهم در مورد چگونگى كباب كردن ٠٠٠/ ٦٠٠ پناهنده‌اى كه از «برسلاو» به درسدن آمده‌اند.

امّا كباب كردن آلمان‌ها براى چرچيل كافى نبود. وى در صبح روز بعد از بمباران، به هواپيماهاى سبك دستور داد كه بازماندگان بمباران‌ها را در ساحل رودخانه «الب»(River Elbe) به رگبار ببندند.

اين دستور چرچيل در راستاى تحقّق بخشيدن به برنامه پيشنهاد شده از سوى «مورگنتا»، وزير خزانه‌دارى روزولت بود. وى پيشنهاد كرده بود كه براى اطمينان حاصل كردن از اينكه آلمان ديگر هيچگاه قدرت نيابد، مى‌بايست به گونه‌اى به اين كشور حمله كرد كه اين كشور تكّه تكّه و منزوى شود و براى هميشه از لحاظ صنعتى فلج بماند.

نبرد سيستماتيك چرچيل براى نابودى مردم آلمان عبارت بود از، نابودى هر خانه آلمانى در تمام شهرهاى اين كشور: اگر قرار است چنين اتّفاقى رخ دهد، اميدوارم بتوانيم تمام خانه‌هاى آلمانى را در تمام نقاط اين كشور ويران كنيم. چرچيل در مارس ١٩٤٥ م. در مورد بمباران شهرهاى آلمانى با هدف ايجاد ترس و وحشت و در عقلانى بودن اين كار دچار ترديد شد؛ امّا حملات باز ادامه يافت.

هفته‌نامه آلمانى اشپيگل در ژانويه ١٩٩٥ م. چنين نوشت: حدود ٦ ميليون آلمانى در جنگ جهانى دوم كشته شدند. در حقيقت، امّا تعداد واقعى كشته‌ها بالغ بر ١٥ ميليون نفر است. با وجود اينكه حتّى نشريه ضدّ آلمانى «اشپيگل» اذعان مى‌نمايد كه ٦ ميليون نفر در اين جنگ كشته شده‌اند؛ امّا نخبگان آلمانى فقط براى قربانيان يهودى عزادارى مى‌كنند.

به راستى چند نفر در آتش سوختند؟

توماس بروكس درباره تعداد صحيح كشته‌شدگان در آتش‌سوزى مى‌گويد: منكران اين هولوكاست آلمانى ادّعا دارند كه در اين واقعه، تنها ٣٥٠٠٠ آلمانى كشته شدند. مساحت درسدن در حدود ٢٨ كيلومتر مربّع است؛ يعنى به عبارت ديگر، در حدود ٧٠٠٠ جريب كاملًا نابود شد. بنابراين اگر آمار ارائه شده در مورد تعداد كشته‌شدگان را صحيح فرض كنيم، در اين صورت، در هر جريب ٦ نفر كشته شده‌اند. (يعنى تقريباً ٦ نفر در هر ٤٠٠٠ متر مربّع). در فوريه ٢٠٠٥ م.، كميسيونى مركّب از برخى تاريخ‌نگاران به اصطلاح «جدّى و دقيق» اين رقم را نيز كاهش داد. آنها ادّعا كردند كه در حدود ٢٤٠٠٠ آلمانى در واقعه بمباران درسدن كشته شدند؛ امّا هر كس كه اندك آشنايى با سيستم سياسى آلمان داشته باشد، مى‌داند كه اين «تاريخ‌نگاران جدّى و دقيق» چيزى نيستند؛ جز چند تحريف‌كننده مبتذل، افرادى كه پول مى‌گيرند تا با دروغ گويى نگذارند حقايق آشكار شوند. رقم ٣٥٠٠٠ نفر، اشاره به طيف كوچكى از قربانيان دارد كه هويّت آنها كاملًا قابل شناسايى بود.

اظهارات برخى مقامات آلمانى كاملًا در تضادّ با تاريخ رسمى واقعه درسدن است. ارهارد موندرا(Erhard Mundra) ، عضو «كميته باتزن» (مؤسّسه زندانيان سياسى سابق در جمهورى دمكرتيك آلمان [آلمان شرقى‌])، در روزنامه دى‌ولت(DieWelt) در تاريخ ٢/ ١٢/ ١٩٩٥، نوشت:

بر اساس اظهارات سرهنگ دوم دى. ماتس(D .Matthes) افسر سابق ستاد مشترك ارتش آلمان در منطقه نظامى درسدن، ٠٠٠. ٣٥ نفر از قربانيان كاملًا شناسايى شدند، هويت ٠٠٠. ٥٠ نفر تا حدودى آشكار شد؛ امّا در حدود ٠٠٠. ١٦٨ نفر به هيچ وجه قابل شناسايى نبودند.

بايد بدين نكته نيز اشاره كنيم كه كودكان، زنان و افراد سالخورده‌اى كه طوفان آتش آنها را به تلّى از خاكستر تبديل كرده بود نيز غيرقابل شناسايى بودند. در سال ١٩٥٥ م.، كنراد آدنائر، صدراعظم سابق آلمان غربى چنين اظهار داشت:" در ١٣ فوريه ١٩٤٥ م. حمله به شهر درسدن، كه انباشته از آوارگان جنگى بود، در حدود ٠٠٠. ٢٥٠ كشته بر جاى گذارد.

در سال ١٩٩٢ م.، مقامات شهر درسدن در پاسخ به شهروندى كه در مورد آمار تلفات پرسيده بود، چنين پاسخ دادند: بر اساس اطّلاعات قابل اعتمادى كه توسط پليس درسدن تهيّه شده است، تا روز بيستم مارس در حدود ٠٤٠. ٢٠٢ جسد كشف گرديد كه بيشتر آنها را زنان و كودكان تشكيل مى‌دادند. تنها ٣٠% از اين افراد قابل شناسايى بودند. اگر تعداد افراد مفقودالأثر را نيز به حساب آوريم، در اين صورت، تعداد واقع‌بينانه قربانيان بالغ بر ٠٠٠. ٢٥٠ تا ٠٠٠. ٣٠٠ نفر خواهد بود. در زمان حمله، شهردرسدن هيچ نوع تجهيزات پدافند هوايى يا دفاع نظامى در اختيار نداشت. در اين شهر، هيچ نوع كارخانجات و صنايع نظامى وجود نداشت. درسدن تنها پناهگاهى بود براى آوارگان شرق كشور.

در شب‌هاى دهشتناك ١٣ و ١٤ فوريه ١٩٤٥ م.، وينستون چرچيل، ٠٠٠. ٧٠٠ بمب آتش‌زا، يعنى به ازاى هر نفر دو بمب، بر فراز شهر درسدن رها كرد. روزنامه دى‌ولت در سوم مارس ١٩٩٥ م. نوشت: به گفته پرفسور دايتمار هوسر(Dietmar Hosser) از مؤسّسه مصالح ساختمانى، انبوه‌سازى و پيشگيرى از آتش‌سوزى: زمانى كه شهرها به كوره‌هاى آدم‌سوزى تبديل مى‌شوند، در اين حالت دماى سطح زمين به بالاى ٢٩٠٠ درجه فارنهايت (١٦٠٠ درجه سانتى‌گراد) مى‌رسد.