توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٤٨ - شرائط وضوء

بوده حوض يا نهرى بسازند. چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده‌اند. وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد.

شرط ششم- آنكه اعضاء وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.

مسئله ٢٨٢- اگر پيش از تمام شدن وضو، جائى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود، وضو صحيح است.

مسئله ٢٨٣- اگر غير از اعضاء وضو جائى از بدن نجس باشد، وضو صحيح است. ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد، احتياط مستحب آنستكه اول آنرا تطهير كند و بعد وضو بگيرد.

مسئله ٢٨٤- اگر يكى از اعضاء وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده؛ وضو باطل است، و اگر ميداند ملتفت بوده، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه، وضو صحيح است، و در هر صورت جائى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.

مسئله ٢٨٥- اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخميست كه خون آن بند نميآيد و آب براى آن ضرر ندارد، چنانچه در آب كر يا جارى فروبرد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، بعد به نيّت وضو از آب بيرون بياورد وضو صحيح است.

شرط هفتم- آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

مسئله ٢٨٦- هرگاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد، تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده ميشود، بايد تيمم كند ولى اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است، بايد وضو بگيرد.

مسئله ٢٨٧- كسيكه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند، اگر بقصد قربت يا براى كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد، صحيح است و اگر براى خواندن آن نماز وضو بگيرد؛ بطوريكه فعلا داعى او بر وضو گرفتن فقط آن نماز باشد، وضويش باطل است.

شرط هشتم- آنكه بقصد قربت- يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم- وضو بگيرد