بجا آورد پس اگر نذر كند كه روز اوّل ماه صدقه بدهد. يا روزه بگيرد چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن بجا آورد كفايت نميكند. و نيز اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد، چنانچه پيش از آنكه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست.

مسئله ٢٦٦١- اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آنرا معين نكند، چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است. و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آنرا معين نكند، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند كفايت ميكند و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آنرا معين نكند، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده، بنذر عمل كرده است و اگر نذر كند كارى براى خدا بجا آورد، در صورتيكه يك نماز بخواند يا يك روز روزه بگيرد، يا چيزى صدقه بدهد؛ نذر خود را انجام داده است.

مسئله ٢٦٦٢- اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد: بايد همانروز را روزه بگيرد و نميتواند در آنروز مسافرت كند و اگر بواسطه مسافرت روزه نگيرد، بايد گذشته از قضاى آنروز كفاره هم بدهد. يعنى: يك بنده آزاد كند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پى‌درپى روزه بگيرد ولى اگر ناچار شود كه مسافرت كند. يا عذر ديگرى مثل مرض يا حيض براى او پيش آيد، قضاى تنها كافيست.

مسئله ٢٦٦٣- اگر انسان از روى اختيار بنذر خود عمل نكند، بايد بمقدارى كه در مسئله پيش گفته شد كفاره بدهد.

مسئله ٢٦٦٤- اگر نذر كند كه تا وقت معينى عملى را ترك كند بعد از گذشتن آن وقت ميتواند آن عمل را بجا آورد و اگر پيش از گذشتن آن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را بجا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد، بايد بمقدارى كه در دو مسئله پيش گفته شد كفاره بدهد.

مسئله ٢٦٦٥- كسيكه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معين نكرده است، اگر از روى فراموشى، يا ناچارى، يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد كفاره بر او واجب نيست. ولى بعدا هر وقت از روى اختيار آنرا بجا آورد، بايد بمقدارى كه در سه مسئله پيش گفته شد كفاره بدهد.