توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٧٩ - ٧ - باقى ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح

اطمينان به بيدار شدن نداشته باشد بنابر احتياط لازم كفاره هم بر او واجب مى‌شود.

مسئله ١٦٤٠- بنابر احتياط واجب خوابى را كه در آن محتلم شده؛ بايد خواب اول حساب كند پس اگر بعد از بيدار شدن دوباره بخوابد و بداند يا عادت به بيدار شدن داشته باشد و تصميم هم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند، چنانچه تا اذان خواب بماند بنابر احتياط واجب بايد قضاى آن روز را بگيرد. و اگر دوباره بيدار شود و بداند يا عادت به بيدار شدن داشته باشد و تصميم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند در صورتيكه باز هم بخوابد و تا اذان خواب بماند، بايد قضاى آن روز را بگيرد و كفاره بر او واجب نيست ولى احتياط خوب است.

مسئله ١٦٤١- اگر روزه‌دار در روز محتلم شود، واجب نيست فورا غسل كند.

مسئله ١٦٤٢- هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده، اگر چه بداند پيش از اذان محتلم شده روزه‌اش صحيح است.

مسئله ١٦٤٣- كسيكه ميخواهد قضاى روزه رمضان را بگيرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگر چه از روى عمد نباشد اگر وقت وسعت داشته باشد روزه او باطل است و اگر وقت تنگ باشد، احتياط واجب گرفتن روزه آنروز و عوض آن بعد از ماه مبارك است.

مسئله ١٦٤٤- كسيكه ميخواهد قضاى روزه رمضان را بگيرد، اگر بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده است و بداند پيش از اذان محتلم شده است چنانچه وقت قضاى روزه تنگ است، مثلا پنج روز روزه قضاى رمضان دارد و پنج روز هم برمضان مانده است، بنابر احتياط واجب بايد آن روز را روزه بگيرد و بعد از رمضان هم عوض آنرا بجا آورد و اگر وقت قضاى روزه تنگ نيست، روزه‌اش باطل است.

مسئله ١٦٤٥- اگر در روزه واجب غير روزه رمضان و قضاى آن تا اذان صبح جنب بماند ولو از روى عمد باشد، چنانچه وقت آن روز معين است مثلا نذر كرده كه آن روز را روزه بگيرد؛ روزه‌اش صحيح است و اگر مثل روزه كفاره وقت‌