توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٢٥ - نماز مسافر

مسئله ١٢٩١- مسافر در صورتى بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد هشت فرسخ برود؛ پس كسيكه از شهر بيرون ميرود و مثلا قصدش اين است كه اگر رفيق پيدا كند، سفر هشت فرسخى برود، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا ميكند، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان ندارد، بايد تمام بخواند.

مسئله ١٢٩٢- كسيكه قصد هشت فرسخ دارد، اگر چه در هر روز مقدار كمى راه برود، وقتى بجائى برسد كه ديوار شهر را نبيند و اذان آنرا نشنود، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمى راه برود كه عرفا نگويند؛ مسافر است، بايد نماز را تمام بخواند و احتياط مستحب آنستكه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسئله ١٢٩٣- كسيكه در سفر باختيار ديگرى است؛ مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت ميكند، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر بداند بنابر احتياط واجب بايد از او بپرسد، كه اگر سفر او هشت فرسخ باشد، نماز را شكسته بجا آورد.

مسئله ١٢٩٤- كسيكه در سفر باختيار ديگرى است، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن بچهار فرسخ از او جدا ميشود سفر نميكند؛ بايد نماز را تمام بخواند.

مسئله ١٢٩٥- كسيكه در سفر باختيار ديگريست، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن بچهار فرسخ از او جدا ميشود يا نه بايد نماز را تمام بخواند. ولى اگر شك او از اين جهت است كه احتمال ميدهد مانعى براى سفر او پيش آيد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا نباشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط سوم- آنكه در بين راه از قصد خود برنگردد، پس اگر پيش از رسيدن بچهار فرسخ از قصد خو برگردد، يا مردد شود، بايد نماز را تمام بخواند.

مسئله ١٢٩٦- اگر بعد از رسيدن بچهار فرسخ از مسافرت منصرف شود، چنانچه تصميم داشته باشد، كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد، يا در برگشتن و ماندن مردد باشد؛ بايد نماز را تمام بخواند.