توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٤٤ - وضوى ارتماسى

مسئله ٢٦٠- احتياط واجب آنستكه در مسح پا، دست را بر سر انگشتها بگذارد و بعد به روى پا بكشد، نه آنكه تمام دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد.

مسئله ٢٦١- در مسح سر و روى پا، بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را بآن بكشد وضو باطل است. ولى اگر موقعيكه دست را ميكشد سر يا پا مختصرى حركت كند اشكال ندارد.

مسئله ٢٦٢- جاى مسح بايد خشك باشد و اگر بقدرى تر باشد كه رطوبت كف دست بآن اثر نكند، مسح باطل است. ولى اگر ترى آن بقدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده ميشود بگويند فقط از ترى كف دست است اشكال ندارد.

مسئله ٢٦٣- اگر براى مسح، رطوبتى در كف دست نمانده باشد، نميتواند دست را با آب خارج تر كند، بلكه بايد از اعضاء ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد.

مسئله ٢٦٤- اگر رطوبت كف دست فقط باندازه مسح سر باشد احتياط واجب آنست كه سر را با همان رطوبت مسح كند، و براى مسح پاها از اعضاء ديگر وضو رطوبت بگيرد.

مسئله ٢٦٥- مسح كردن از روى جوراب و كفش باطل است ولى اگر بواسطه سرماى شديد يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند كفش يا جوراب را بيرون آورد، مسح كردن بر آنها اشكال ندارد و اگر روى كفش نجس باشد، بايد چيز پاكى بر آن بيندازد و بر آنچيز مسح كند. و احتياط واجب آنستكه تيمم هم بنمايد.

مسئله ٢٦٦- اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح، آنرا آب بكشد بايد تيمم نمايد.

وضوى ارتماسى‌

مسئله ٢٦٧- وضوى ارتماسى آنست كه انسان صورت و دستها را بقصد وضو در آب فروبرد يا آنها را در آب فروبرد و بقصد وضو بيرون آورد و اگر موقعى كه‌