توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٣٣٥ - مسائل متفرقه زكاة

كند. و اگر از مال ديگرش كنار بگذارد، ميتواند در تمام مال تصرف نمايد.

مسئله ١٩٧٤- انسان نميتواند زكوتى را كه كنار گذاشته براى خود بردارد و چيز ديگرى بجاى آن بگذارد.

مسئله ١٩٧٥- اگر از زكوتى كه كنار گذاشته منفعتى ببرد مثلا گوسفندى كه براى زكوة گذاشته بره بياورد، مال فقير است.

مسئله ١٩٧٦- اگر موقعيكه زكوة را كنار ميگذارد مستحقى حاضر باشد احتياط لازم آنستكه زكوة را باو بدهد؛ مگر كسى را در نظر داشته باشد كه دادن زكوة باو از جهتى بهتر باشد.

مسئله ١٩٧٧- اگر بدون اجازه حاكم شرع با مالى كه براى زكوة كنار گذاشته تجارت كند و ضرر نمايد، نبايد چيزى از زكوة كم كند ولى اگر منفعت كند بنابر احتياط واجب بايد آنرا بمستحق بدهد.

مسئله ١٩٧٨- اگر پيش از آنكه زكوة بر او واجب شود، چيزى بابت زكوة بفقير بدهد، زكوة حساب نميشود و بعد از آنكه زكوة بر او واجب شد؛ اگر چيزى را كه بفقير داده از بين نرفته باشد و آن فقير هم بفقر خود باقى باشد ميتواند چيزى را كه باو داده بابت زكوة حساب كند.

مسئله ١٩٧٩- فقيرى كه ميداند زكوة بر انسان واجب نشده، اگر چيزى بابت زكوة بگيرد و پيش او تلف شود ضامن است پس موقعى كه زكوة بر انسان واجب ميشود اگر آن فقير بفقر خود باقى باشد، ميتواند عوض چيزى را كه باو داده بابت زكوة حساب كند.

مسئله ١٩٨٠- فقيرى كه نميداند زكوة بر انسان واجب نشده، اگر چيزى بابت زكوة بگيرد و پيش او تلف شود ضامن نيست و انسان نميتواند عوض آنرا بابت زكوة حساب كند.

مسئله ١٩٨١- مستحب است زكوة گاو و گوسفند و شتر را بفقيرهاى آبرومند بدهد و در دادن زكوة، خويشان خود را بر ديگران؛ و اهل علم و كمال را بر غير آنان و كسانى را كه اهل سؤال نيستند بر اهل سوال مقدم بدارد. ولى اگر دادن زكوة