توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٩٠ - احكام روزه قضا

نگرفته قضا نمايد؛ مثلا كسيكه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده و نميداند پنجم رمضان از سفر برگشته و يا ششم و يا اينكه مثلا در اواخر ماه رمضان مسافرت كرده و بعد از رمضان برگشته و نميداند كه بيست و پنجم مسافرت كرده يا بيست و ششم در هر دو صورت ميتواند مقدار كمتر- يعنى: پنج روز- را قضا كند اگر چه احتياط مستحب آن است كه مقدار بيشتر يعنى شش روز را قضا نمايد.

مسئله ١٧٠٧- اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد، هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد. و اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد، مثلا پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم برمضان مانده باشد، احتياط مستحب آنست كه اول قضاى رمضان آخر را بگيرد.

مسئله ١٧٠٨- اگر قضاى روزه چند رمضان بر او واجب باشد كه تأخير يكى كفاره دارد و تأخير ديگرى ندارد بايد در نيت معين كند روزه‌اى را كه ميگيرد قضاى كدام رمضان است.

مسئله ١٧٠٩- كسيكه قضاى روزه رمضان را گرفته؛ اگر وقت قضاى روزه او تنگ نباشد، ميتواند پيش از ظهر روزه خود را باطل نمايد.

مسئله ١٧١٠- اگر قضاى روزه ميتى را گرفته باشد، احتياط مستحب آنستكه بعد از ظهر روزه را باطل نكند.

مسئله ١٧١١- اگر بواسطه مرض، يا حيض، يا نفاس روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‌هائى را كه نگرفته براى او قضا كنند.

مسئله ١٧١٢- اگر بواسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاى روزه‌هائى را كه نگرفته بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مد كه تقريبا ده سير است طعام يعنى: گندم يا جو و مانند اينها- بفقير بدهد، ولى اگر بواسطه عذر ديگرى مثلا براى مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند، روزه‌هائيرا كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط مستحب آنست كه براى هر روز يك مد طعام هم بفقير بدهد.