توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٧٩ - ركوع

ميرسد، يا زانوى او پائين‌تر از مردم ديگر است كه بايد خيلى خم شود تا دستش بزانو برسد؛ بايد باندازه معمول خم شود.

مسئله ١٠٣٦- كسيكه نشسته ركوع ميكند، بايد بقدرى خم شود كه صورتش مقابل زانوها برسد و بهتر است بقدرى خم شود كه صورت نزديك جاى سجده برسد.

مسئله ١٠٣٧- احتياط آنست كه در ركوع، سه مرتبه سبحان اللّه يا يك مرتبه سبحان ربىّ العظيم و بحمده بگويد و سزوار است بقدر امكان مراعات اين احتياط بشود اگر چه مطلق ذكر از تحميد و تسبيح و تهليل كافى است بشرط آنكه بقدر سه سبحان اللّه مثلا باشد ولى در تنگى وقت و در حال ناچارى گفتن يك سبحان اللّه كافى است.

مسئله ١٠٣٨- ذكر ركوع بايد بعربى صحيح گفته شود و مستحب است آن را سه يا پنج يا هفت مرتبه بلكه بيشتر بگويند.

مسئله ١٠٣٩- در ركوع بايد بمقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد و در ذكر مستحب هم اگر آن را بقصد ذكرى كه براى ركوع دستور داده‌اند: بگويد بنابر احتياط واجب، آرام بودن بدن لازم است.

مسئله ١٠٤٠- اگر موقعيكه ذكر واجب ركوع را ميگويد؛ بى‌اختيار بقدرى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود، بايد بعد از آرام گرفتن بدن دوباره ذكر را بگويد ولى اگر كمى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج نشود، يا انگشتان را حركت دهد اشكال ندارد.

مسئله ١٠٤١- اگر پيش از آنكه بمقدار ركوع خم شود و بدن آرام گيرد عمدا ذكر ركوع را بگويد، بايد بعد از رسيدن به ركوع و آرام گرفتن بدن دوباره ذكر را بگويد و بنابر احتياط لازم نماز را پس از اتمام، اعاده نمايد؛ و اگر بهمان ذكر اول اكتفا نمايد نماز باطل است.

مسئله ١٠٤٢- اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب، عمدا سر از ركوع بردارد نمازش باطل است و اگر سهوا سر بردارد، چنانچه پيش از آنكه از حال ركوع خارج شود،