توضيح المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٦٩ - قيام(ايستادن)

تجاوز عن قبيح ما تعلم منّى.

يعنى: اى خدائيكه ببندگان احسان ميكنى بنده گنه‌كار بدر خانه تو آمده و تو امر كرده‌اى كه نيكوكار از گناهكار بگذرد، تو نيكوكارى و من گناهكار بحق محمد و آل محمد عليهم السلام رحمت خود را بر محمد و آل محمد عليهم السلام بفرست و از بديهائى كه ميدانى از من سرزده بگذر.

مسئله ٩٦٤- مستحب است موقع گفتن تكبير اول نماز و تكبيرهاى بين نماز دستها را تا مقابل گوشها بالا ببرد.

مسئله ٩٦٥- اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه، چنانچه مشغول خواندن چيزى شده، بشك خود اعتنا نكند و اگر چيزى نخوانده، بايد تكبير را بگويد.

مسئله ٩٦٦- اگر بعد از گفتن تكبيرة الاحرام شك كند كه آنرا صحيح گفته يا نه، چنانچه مشغول خواندن چيزى شده بشك خود اعتنا نكند و همچنين است اگر چيزى نخوانده و لكن احتياط مستحب آنستكه در اين صورت نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

قيام (ايستادن)

مسئله ٩٦٧- قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام و قيام پيش از ركوع كه آن را قيام متصل بركوع مى‌گويند ركن است، ولى قيام در موقع خواندن حمد و سوره و قيام بعد از ركوع ركن نيست و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند نمازش صحيح است.

مسئله ٩٦٨- واجب است پيش از گفتن تكبير و بعد از آن مقدارى بايستد تا يقين كند كه در حال ايستادن تكبير گفته است.

مسئله ٩٦٩- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از حمد سوره بنشيند و يادش بيايد كه ركوع نكرده بايد بايستد و بركوع رود و اگر بدون اينكه بايستد بحال خميدگى بركوع برگردد، چون قيام متصل بركوع را بجا نياورده، نماز او باطل است.