توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٢ - طبيبان معالج

كه به دنبال امورى عارض بر قلب و نفس و ظاهر و باطن انسان مى‌گردد، و چنانكه بيماريهاى بدن با مراجعه به طبيب و گرفتن نسخه و خوردن دارو قابل علاج است، براى بيماريهاى معنوى هم طبيبان معالجى هست كه با مراجعه به آنان، و معرفت به دستوراتشان و عمل كردن به آن دستورات، بيمارى از قلب و روح و اعضا و جوارح ريشه كن مى‌شود، هر چند زياد و سنگين و مزمن شده باشد! طبيب اين نوع از بيماريها، خداوند مهربان و انبيا و امامان و علماى ربّانى هستند.

نسخه‌ى حق براى علاج گناه گنهكار قرآن و نسخه‌ى انبيا و امامان و علماى ربّانى، گفتار حكيمانه و نصايح مشفقانه و مواعظ دلسوزانه‌ى آنهاست.

رسول خدا ٦ و سلم در گفتارى خطاب به اهل گناه مى‌فرمايند:

أيُّهَا النَّاسُ انْتُم كَالمَرْضَى‌، وَرَبُّ العَالَمِينَ كَالطَّبِيبِ، فَصَلاحُ المَرضَى‌ فِيمَا يَعْمَلُهُ الطَّبيبُ وَيُدَبِّرُهُ لَافِيمَا يَشْتَهِيهِ المَريضُ وَيَقْتَرِحُهُ‌[١].

شما اى اهل گناه! همچون بيماران هستيد و پروردگار عالميان چون طبيب است، صلاح مريض در عمل و تدبير طبيب است، نه در اشتهاى بيمار و خواسته‌هاى او.

از انبيا و امامان و عالمان ربّانى، در معارف الهيه و در روايات و احاديث نورانيه نيز تعبير به طبيب شده.

بيمار گناه بايد براى علاج بيماريش به اين طبيبان مشفق مراجعه نمايد، و به خواسته‌هاى آنان تسليم شود، و به بازگشت سلامت خود اميدوار باشد، كه راه تحقق توبه جز اين نيست.

[١] - عدة الداعى: ٣٧، البال الأول فى الحث على الدعاء؛ ارشاد القلوب: ١/ ١٥٣، الباب السابع والأربعون فى الدعاء؛ بحار الأنوار: ٨١/ ٦١، حديث ١٢.