توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٣ - ستم و ستمگرى

أَهْلَها كانُوا ظالِمِينَ»[١].

چون فرشتگان ما نزد ابراهيم به بشارت آمدند، اعلام كردند كه ما مردم اين ديار را دچار هلاكت مى‌كنيم چرا كه مردمى ظالم و ستم پيشه بودند.

قرآن مجيد ستمگران را در قيامت، محروم از يارى خويشان و شفيعان مى‌داند، و تنهايى و بى‌كسى و غربت در قيامت را جزيى از عذاب آنان اعلام مى‌كند:

«وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ كاظِمِينَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ»[٢].

و اينان را از روز قيامت بترسان كه از وحشت آن روز جانها به گلو مى‌رسد، و از بيم آن حزن و خشم خود را فرو مى‌خورند، در آن روز ستمكاران را هيچ خويشى كه از آنان حمايت كند، و نه شفيعى كه شفاعتش در حق آنان پذيرفته گردد نخواهد بود.

قرآن ستمكاران را مستحق عذاب ابد مى‌داند، و جايى جز جهنم براى آنان و هركس تابع آنان بوده نمى‌شناسد:

«إِنَّ الْخاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ أَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَلا إِنَّ الظَّالِمِينَ فِي عَذابٍ مُقِيمٍ»[٣].

زيانكاران كسانى هستند كه خود و اهلشان در قيامت به خسارت دچارند، بدانيد كه ستمكاران در عذاب پابرجا خواهند بود!

و در نهايت قرآن مجيد اعلام مى‌كند كه خداوند ستمكاران را دوست ندارد،

[١] - عنكبوت( ٢٩): ٣١.

[٢] - غافر( ٤٠): ١٨.

[٣] - شورى( ٤٢): ٤٥.