توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٧٥ - گنهكاران و قدرت بر توبه

گنهكاران و قدرت بر توبه‌

هيچ مادرى در جهان هستى، فرزند خود را گنهكار نزاييده، و كودك رحم را عاصى و خطاكار به دنيا نياورده.

كودك در حالى قدم به عرصه‌گاه حيات مى‌گذارد كه از علم و دانش و تفكر و انديشه خالى است، و از آنچه در اطرافش مى‌گذرد كاملًا بى‌خبر است.

طفل وقتى وارد فضاى اين جهان مى‌شود، جز گريه كردن و مكيدن شير چيزى نمى‌داند، آن هم از گريه و مكيدن شير در لحظات اول در عين اينكه ناله مى‌زند و شير مى‌خورد غافل است. غرايز و احساسات و شهوات او به تدريج وارد ميدان فعاليت مى‌شود، و آنچه را بايد براى برپا كردن خيمه‌ى حيات تعليم بگيرد، از اطرافيان خود و فعل و انفعالات طبيعى ياد مى‌گيرد.

هم‌چنانكه بدن او در طول زندگى در معرض انواع بيماريها قرار مى‌گيرد، فكر و روحش، و نفس و قلبش نيز در معرض خطا و اشتباه مى‌رود و در عمل و اخلاق مبتلاى به گناه مى‌گردد، بنابراين گناه همچون بيمارى بدن عارضى است نه ذاتى.

بيمارى بدن و جسم او با دارويى كه طبيب تجويز مى‌كند معالجه مى‌شود، فكر و روح و نفس بيمارش نيز با اجراى دستورات حضرت حق درمان مى‌پذيرد.

گنهكار با عرفان به وضع خويش، و معرفت به حلال و حرام خدا، با رجوع به‌