توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٧ - استهزاء و تمسخر

قَالَ: ذِكْرُكَ اخاكَ بِمَا يَكْرَهُ. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! فَانْ كانَ فِيهِ ذاكَ الَّذِى يُذْكَرُ بِهِ؟

قَالَ: اعْلَمْ انَّكَ اذا ذَكَرْتَهُ بِما لَيْسَ فِيهِ بَهَتَّهُ‌[١].

اى ابوذر! بپرهيز از غيبت، همانا غيبت شديدتر از زناست. به پيامبر گفتم:

غيبت چيست؟ فرمودند: گفتن چيزى كه برادر دينى‌ات از آن خوشش نمى‌آيد.

گفتم: اگرچه آنچه پشت سر او مى‌گويم در او باشد؟ فرمودند: بدان اگر چيزى بگويى كه در او نباشد تهمت است.

نه تنها غيبت حرام است، بلكه شنيدن آن هم حرام و گناه است.

حضرت على ٧ فرمودند:

السّامِعُ لِلْغيبَةِ كَالْمُغْتابِ‌[٢].

شنونده‌ى غيبت همچون غيبت كننده است.

رسول حق فرمودند:

مَنِ اغْتيبَ عِنْدَهُ اخُوهُ الْمُسْلِمُ فَاسْتَطاعَ نَصْرَهُ وَلَمْ يَنْصُرْهُ خَذَلَهُ اللَّهُ فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ[٣].

كسى كه نزد او از برادر مسلمانش غيبت و بدگويى شود، و قدرت بر دفاع از او را داشته باشد و دفاع نكند، خداوند او را در دنيا و آخرت دچار خوارى كند.

استهزاء و تمسخر

دست انداختن مردم و تحقير كردن آنان، عملى بسيار زشت و گناهى سنگين است.

[١] - امالى طوسى: ٥٣٧، مجلس يوم الجمعة، حديث ١١٦٢؛ بحار الأنوار: ٧٤/ ٩١، باب ٤، حديث ٣.

[٢] - غرر الحكم: ٢٢١، سامع الغيبة، حديث ٤٤٤٣؛ تفسير معين: ١٠٢.

[٣] - من لا يحضره الفقيه: ٤/ ٣٧٢، باب النوادر، حديث ٥٧٦٢؛ وسائل الشيعه: ١٢/ ٢٩١، باب ١٥٦، حديث ١٦٣٣٢.