توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٩ - انفاق

زكات زبان خيرخواهى براى تمام مسلمانان و بيدار كردن غافلان، و كثرت تسبيح حق و ذكر خداست.

زكات دست بذل و بخشش و عطا به اموال خداداده، و واداشتن آن به نوشتن علوم نافعه و امورى است كه مسلمانان در طاعت خدا از آن بهره‌مند گردند، و اينكه دست را از ايجاد شر و زيان به مردم حفظ نمايى.

زكات قدم كوشش در اداى حقوق خدا، زيارت عباد شايسته‌ى حق، رفتن به مجالس ذكر و علم، و شركت در جلسات اصلاح مردم و انجام صله‌ى رحم و جهاد و هرچه كه صلاح قلب و سلامت دين تو در آن است.

اين امور مسايلى است كه دلها تحمل فهم آن را دارد، و همگان مى‌توانند به كار بگيرند. اما زكات آنچه را جز عباد مقرب حق به آن آگاهى ندارند، بيش از آن است كه شماره شود، ارباب عمل به آن امور آنانند، و شعار اولياى حق در زمينه‌ى زكات كامل غير از شعار ديگران است‌[١].

امام عسكرى ٧ در توضيح‌ «وَ آتُوا الزَّكاةَ»* در تمام آيات قرآن مى‌فرمايند:

منظور پرداخت زكات از مال و آبرو و قدرت بدن است.

اما نسبت به مال، مواسات با برادران مؤمن است.

اما نسبت به آبرو به اين است كه با آبرويت برادران ايمانى خود را كه به علت ناتوانى از خواسته‌هاى باطنى خويش از كار مانده‌اند به حوايج و خواسته‌هايشان برسانى.

اما نسبت به قدرت و قوت بدن، اينكه از توانايى خود براى به حركت آوردن مركبى كه از برادر دينيت از كار افتاده استفاده كنى و او را در حالى كه براى به حركت آمدن مركبش طلب يارى مى‌كند يارى دهى، تا مركبش به راه افتد و بارش را بار كند، و چنان شود كه به قافله برسد.

در تمام اين امور يعنى پرداخت زكات مال و آبرو و قوت بدن، بايد معتقد به‌

[١] - مصباح الشريعة: ١٥، باب الثانى و العشرون فى الزكاة؛ بحار الأنوار: ٩٣/ ٧، باب ١، حديث ١.