نكردم، براى چنين روزى كه به انواع نعمتهايم دست يابيد انتخاب كردم، در ميان مردم جستجو كنيد، هركس به شما خوبى كرده، خوبى نكرده جز به من، عملش را از جانب من با بهشت مكافات دهيد[١].

امام صادق ٧ فرمودند: هر مؤمنى، مؤمنى را از چيزى كه به آن نيازمند است منع كند، در حالى كه از آنچه نزد خود يا نزد ديگرى است بتواند نياز او را برطرف كند، خداوند او را در قيامت با روى سياه وامى‌دارد، در حالى كه ازرق چشم است و دو دستش به گردنش بسته، پس گفته مى‌شود: اين خائنى است كه به خدا و رسولش خيانت كرده، سپس امر مى‌شود كه او را به آتش دراندازند[٢]!

اميرالمؤمنين ٧ از رسول خدا ٦ و سلم روايت مى‌كند كه آن حضرت فرمودند:

يا على! دروغ گفت كسى كه گمان مى‌كند مرا دوست دارد و دشمن توست. يا على! زمانى كه قيامت برپا شود ندا كننده‌اى از باطن عرش ندا مى‌دهد، عاشقان و شيعيان على ٧ كجايند؟ محبان و دوستداران على ٧ و كسى كه على او را دوست دارد كجايند؟ آنان كه در راه خدا دوستى كردند و به هم محبت ورزيدند، آنان كه براى خدا به يكديگر بذل و بخشش كردند، آنان كه ديگران را در صورتى كه خود نيازمند بودند بر خود مقدم كردند، آنان كه زبانشان در روز گرم به خاطر روزه از شدت عطش خشك شد، آنان كه در دل شب به نماز برخاستند در حالى‌

[١] - عن أبي جعفر ٧ قال: إذا كان يوم القيامة أمر اللَّه تبارك وتعالى مناديا ينادي بين يديه: أين الفقراء؟ فيقوم عنق من الناس كثير، فيقول: عبادي. فيقولون: لبيك ربنا. فيقول: إني لم أفقركم لهوان بكم علي، ولكن إنما اخترتكم لمثل هذا اليوم تصفحوا وجوه الناس، فمن صنع إليكم معروفا لم يصنعه إلا في فكافوه عني بالجنة.

كافى: ٢/ ٢٦٣، باب فضل فقراء المسلمين، حديث ١٥؛ بحار الأنوار: ٧/ ٢٠٠، باب ٨، حديث ٧٨.

[٢] - عن أبي عبد اللَّه ٧ قال: أيما مؤمن منع مؤمنا شيئا مما يحتاج إليه وهو يقدر عليه من عنده أو من عند غيره، أقامه اللَّه يوم القيامة مسودا وجهه، مزرقة عيناه، مغلولة يداه إلى عنقه، فيقال: هذا الخائن الذي خان اللَّه ورسوله ثم يؤمر به إلى النار.

كافى: ٢/ ٣٦٧، باب من منع مؤمناً شيئاً، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٧/ ٢٠١، باب ٨، حديث ٨٤.