توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٢ - محشر

«كسى او را زنده مى‌كند كه در روز نخست او را ايجاد كرد»[١].

اگر امروز استخوان پوسيده‌اى از او به يادگار مانده، روزى بود كه حتى اين استخوان پوسيده هم نبود و حتى خاكى هم وجود نداشت، آرى آن كس كه او را از كتم عدم آفريد، تجديد حيات استخوان پوسيده‌اى برايش آسانتر است.

و اگر فكر مى‌كنيد اين استخوان پوسيده وقتى كه خاك شد و در همه جا پراكنده گشت چه كسى مى‌تواند آن اجزا را بشناسد و از نقاط مختلف گردآورى كند؟ پاسخ آن نيز روشن است، او از هر مخلوقى آگاه است و تمام ويژگيهاى آن را مى‌داند:

«وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ».

كسى كه داراى چنين علم و چنان قدرتى است مسأله‌ى معاد و احيا مردگان مشكلى برايش ايجاد نخواهد كرد.

يك قطعه آهنربا را اگر در ميان خروارها خاك كه ذرات كوچكى آهن در آن پراكنده است بگردانيم سريع تمام اين ذرات را جمع‌آورى مى‌كند، در حالى كه يك موجود بى‌جان بيش نيست، خداوند به آسانى مى‌تواند تمام ذرات بدن هر انسانى را در هر گوشه‌اى از كره‌ى زمين با يك فرمان جمع‌آورى نمايد.

او نه تنها به اصل آفرينش انسان آگاه است كه از نيات و اعمال آنها نيز آگاه مى‌باشد و حساب و كتاب آن نزد او روشن است.

بنابراين محاسبه‌ى اعمال و نيات و اعتقادات نيز مشكلى براى او ايجاد نمى‌كند:

«... وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ...»[٢].

[١] - يس( ٣٦): ٧٩« قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ».

[٢] - بقره( ٢): ٢٨٤.