توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٩ - محشر

بايد معادى باشد؟ چون تشكيل محكمه‌اى براى تشخيص گنهكار و بيگناه، و نيز پاداش دادن به نيكوكار و بدكار، مورد اعتراض نمى‌تواند باشد، فقط اعتراض و اشكال منكران اين است كه چگونه اجسام پوسيده‌ى پراكنده، جمع‌آورى و احيا مى‌شوند؟ اين است كه پروردگار يا صريحاً يا ضمن ادله‌ى توحيد كه پيش از وصف روز جزا يا پس از آن آورده مى‌شود به مخالفان مى‌گويد يا مى‌فهماند كه همان قدرتى كه آثارش را هم اكنون در كائنات مى‌بينيد منشأ پيدايش قيامت نيز خواهد بود، و همان آفريننده‌اى كه از آغاز، وجود و حيات بخشيده است، به تجديد احيا و زنده كردن مجدد اموات توانا باشد[١].

قرآن مجيد شبهه‌ى منكران و ايراد مخالفان و انكار ملحدان را در سوره‌ى مباركه‌ى يس بدين صورت پاسخ مى‌دهد:

«أَ وَ لَمْ يَرَ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ* وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ* قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ»[٢].

آيا انسان توجه نكرد كه ما او را از نطفه‌اى بى‌ارزش آفريديم و او به مخاصمه‌ى آشكار برخاست! و براى ما مثالى زد و آفرينش خود را فراموش كرد و گفت:

چه كسى اين استخوانهاى پوسيده را زنده مى‌كند؟ بگو: همان كسى آن را زنده مى‌كند كه نخستين بار آن را آفريد، و او به هر مخلوقى داناست.

در اين آيات، نخست دست انسان را مى‌گيرد و به آغاز حيات خودش در آن روز كه نطفه‌ى بى‌ارزشى بيش نبود مى‌برد، و او را به انديشه وامى‌دارد، مى‌گويد؛ آيا انسان نديد، توجه نكرد، انديشه ننمود كه ما او را از نطفه آفريديم، و او آنچنان قوى و نيرومند و صاحب قدرت و شعور و نطق شد كه حتى به مجادله در

[١] - تفسير نوين: ١٩.

[٢] - يس( ٣٦): ٧٧- ٧٩.