توبه آغوش رحمت - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٠ - شعوانه و توبه

شعوانه و توبه‌

مرحوم ملا احمد نراقى در كتاب شريف اخلاقى معراج السعادة، در رابطه با توبه‌ى واقعى داستان شگفت آور زير را نقل مى‌كند:

او زنى بود جوان، خوش صدا، رقاصه، بى‌توجه به حلال و حرام الهى. در شهر بصره مجلس فسق و فجورى از ثروتمندان و جوانان نبود مگر اين كه شَعْوانه براى خوشگذرانى آنان در مجلس حاضر مى‌شد، او در آن مجالس آوازه‌خوانى مى‌كرد، مى‌رقصيد و بزم آلودگان را گرم مى‌كرد، شعوانه را در اين امور عدّه‌اى از دختران و زنان همراهى مى‌كردند.

روزى براى رفتن به مجلس بدكاران، با تعدادى از همكارانش از كوچه‌اى مى‌گذشت، شنيد از خانه‌اى ناله و افعان بلند است، با تعجب گفت: چه خبر است؟ يكى از همكارانش را براى جستجوى موضوع فرستاد، ولى از برگشتن او خبرى نشد، نفر دوم را فرستاد تا از آن مجلس خبرى بياورد برنگشت، سومى را به دنبال خبر گرفتن فرستاد و از او به اصرار خواست برگردد و مانند آن دو نفر او را به انتظار نگذارد، او رفت و بعد از اندك مدّتى بازگشت و گفت: اى خاتون، اين ناله و ماتم بدكاران و فرياد و نعره‌ى گنهكاران است!

شعوانه گفت: بهتر اين است كه خود بروم و از آن مجلس خبر بگيرم.

نزديك مجلس آمد، مشاهده كرد واعظى براى مردم سخن مى‌گويد: سخنش به اين آيه رسيده بود:

«إِذا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَها تَغَيُّظاً وَ زَفِيراً* وَ إِذا أُلْقُوا مِنْها مَكاناً ضَيِّقاً مُقَرَّنِينَ دَعَوْا هُنالِكَ ثُبُوراً»[١].

[١] - فرقان( ٢٥): ١٢- ١٣.