پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٨٠ - زيارت اهل قبور
رفتار نكرده و عاق شده باشد، ولى پس از وفات آنها همواره به فكر آنها باشد و براى آنها خيرات بفرستد. اين فرزند آرامآرام از حالت عاق بودن بيرون مىآيد و بارّ به والدين و مشمول دعاى خير آنها مىشود؛ و ممكن است فرزندى در زمان حيات والدين به آنها رسيدگى كرده باشد، اما پس از وفات والدين ديگر يادى از آنها نكند».
پدر و مادر پس از مردن بيشتر از زمان حياتشان به فرزندانشان نياز دارند؛ چرا كه هريك با كولهبارهايى از كمبودها رفتهاند و منتظرند فرزندانشان در مقابل زحمات فراوانى كه براى آنها كشيدهاند، كولهبارشان را پر كنند.
خداوند در قرآن به انسان دستور مىدهد كه براى پدر و مادرش آمرزش بطلبد:
وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّيانِي صَغِيراً[١]؛ «بگو: پروردگارا، آن دو را رحمت كن چنانكه مرا در كوچكى پروراندند».
روايتهاى فراوانى وجود دارد كه بيانگر چشمداشت مردگان به زندههاست.
اين روايتها اختصاص به شيعه ندارد و در كتابهاى معتبر اهل سنت نيز وجود دارد:
١. مرحوم شيخ طوسى قدّس سرّه نقل مىكند كه عبد اللّه بن سليمان از امام باقر عليه السّلام درباره زيارت اهل قبور پرسيد. امام باقر عليه السّلام در پاسخ گفتند: «روز جمعه به زيارت قبور برو كه همانا [زيارت تو موجب لطف خداوند بر آنها مىشود و] اگر در فشار باشند، خداوند رحمت خود را شامل آنها مىكند ... بين طلوع فجر و طلوع خورشيد برو كه او تو را مىبيند و خوشحال مىشود. اگر پس از طلوع خورشيد بروى او آزاد مىشود [و چه بسا تو را نبيند]».
عبد اللّه بن سليمان پرسيد: «آيا آنها مىفهمند چه كسى نزدشان رفته است؟»
حضرت گفتند: «آرى و هنگامى كه بازمىگردند، ناراحت مىشوند»[٢].
اين روايت اختصاص به مؤمنان ندارد و حتى اشقيا منتظرند تا فرزندانشان چيزى
[١] . اسراء، ٢٤.
[٢] . امالى، ص ٦٨٨.