پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١٢ - جنايت سمرة بن جندب

و علت عام بودن الفاظ آيه‌[١]، اين است كه ديگران ترغيب شوند و بدانند كه هركس در راه خدا جانفشانى كند، مشمول اين آيه خواهند شد.

خداوند در آيه‌هاى قبل، صورت انسان‌هاى خبيث را ترسيم مى‌كند:

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى‌ ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ* وَ إِذا تَوَلَّى سَعى‌ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ* وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ* وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ[٢]؛ «و از ميان مردم كسى است كه در زندگى اين دنيا سخنش تو را به تعجب وامى‌دارد و خدا را بر آنچه در دل دارد گواه مى‌گيرد و حال‌آنكه او سخت‌ترين دشمنان است* و چون برگردد [يا رياستى يابد] مى‌كوشد كه در زمين فساد نمايد و كشت و نسل را نابود سازد، و خداوند تباهكارى را دوست ندارد* و چون به او گفته شود: از خدا پروا كن، نخوت، وى را به گناه كشاند. پس جهنم براى او بس است و چه بد بسترى است* و از ميان مردم كسى است كه براى طلب خشنودى خدا جان‌فشانى مى‌كند و خدا نسبت به [اين‌] بندگان مهربان است».

در اين آيه‌ها بين انسان‌هايى كه فساد را در زمين گسترش مى‌دهند و انسان‌هايى كه در راه خدا جان‌فشانى مى‌كنند، مقايسه شده است.

سخنان انسان‌هاى فاسد در ظاهر زيباست و خدا را نيز بر سخنانشان شاهد مى‌گيرند، در صورتى كه بزرگ‌ترين دشمن جامعه هستند. اگر در جمع باشند، سخنانى زيبا بر زبان مى‌آورند؛ اما هنگامى كه به دوستان خود ملحق مى‌شوند، همه‌

[١] .« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ ...».

[٢] . بقره، ٢٠٤- ٢٠٧.