بيت (عليهم السلام) را از جانشينى رسول خدا (عليهما السلام) بركنار كنند و در اين كار موفق شدند. آنان اقدامات خود را قبل از وفات پيامبر (عليهما السلام) شروع كردند. بعد از حادثه غدير، بسيار روشن بود كه رسول خدا (عليهما السلام) زمينه را براى جانشينى على (ع) فراهم مى‌كرد. آن حضرت در صدد بود كه مرجعيّت دينى و سياسى را به على (ع) بسپارد.

از آن جا كه مى‌دانست عدّه‌اى از اين اقدام راضى نيستند و با جانشينى على (ع) مخالفت خواهند كرد، تصميم گرفت آنان را با سپاه اسامه اعزام كند تا هنگام وفات آن حضرت در مدينه نباشند، امّا افراد اصلى خطّ اجتهاد، شروع به نافرمانى از دستور رسول خدا (عليهما السلام) كردند و در پيوستن به سپاه اسامه و اعزام آن، مانع تراشى مى‌كردند.

از سويى، رسول خدا (عليهما السلام) آماده مى‌شد كه به رفيق اعلى بپيوندد و از سوى ديگر، سپاه اسامه آماده مى‌شد كه به جايى دور اعزام شود كه نتايج اين لشكركشى معلوم نبود و سرانجام هيچ كدام از اين اشخاص تا بازگشت سپاه مشخّص نبود و در همين حال، على (ع) و طرفدارانش در ليست اعزام سپاه اسامه قرار نگرفته بودند.

طبيعى است كه پيروان خطّ اجتهاد، هدف رسول خدا (عليهما السلام) از اعزام اين سپاه را فهميده بودند و مى‌دانستند كه دوركردن معارضان از مدينه، زمينه را براى تصدّى خلافت به وسيله على (ع) بعد از آن حضرت بدون هيچ مشكلى آماده مى‌كند. و در اين غيبت طولانى، بيعت با على (ع) به اتمام مى‌رسد و تمام امور به نفع وى سر و سامان مى‌گيرد و آنگاه مجالى براى معارضه باقى نمى‌ماند و بايد به آنچه واقع شده است، اذعان كرد و آنچه را مردم پذيرفته‌اند، پذيرفت.