در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٣ - جسارت بزرگ

با وجود دستورات شديد و موكّد پيامبر اكرم (عليهما السلام) درباره فرماندهى اسامه و ارسال سريع سپاهش، لشكريان كارشكنى مى‌كردند و نمى‌گذاشتند كه سپاه اعزام شود تا اين كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) رحلت فرمودند و هنوز سپاه از قرارگاه خودش حركت نكرده بود! بلكه نزديك بود، اين اعزام كه مورد تأكيد رسول خدا (عليهما السلام) بود، ملغا شود يا لا اقل فرماندهى‌اش تغيير كند.[١]

و بايد گفت: جسارت بعضى از صحابه در عدم اطاعت از دستورات پيامبر اكرم (عليهما السلام) در آخرين روزهاى حيات آن حضرت به اوج خود رسيده بود.

بعضى از محدّثان، مورّخان و صاحبان سيره از ابن‌عبّاس نقل كرده‌اند- لفظ از بخارى است- كه گفت:

«وقتى رسول اكرم (عليهما السلام) به احتضار افتاد، در حجره، عدّه‌اى از صحابه و از جمله عمر بن خطّاب نشسته بودند. پيامبر اكرم (عليهما السلام) فرمود: بياييد براى شما چيزى بنويسم كه بعد از آن گمراه نشويد. عمر گفت: پيامبر هذيان مى‌گويد! در ميان ما قرآن وجود دارد و كتاب خدا براى هدايت ما كافى‌است!

[١] - تاريخ طبرى: ٣/ ٢٢٦؛ الكامل: ٢/ ٣٣٥؛ السيره الحلبيّه: ٣/ ٢٠٩.