ملزم به اطاعت نمى‌ديدند. آنان در مورد امور سياسى و نحوه اداره حكومت و تنظيم امور اجتماعى بعد از پيامبر اكرم (عليهما السلام) خود را ملزم به اطاعت نمى‌ديدند و حقّ خويش مى‌دانستند كه به صلاح و نظر خود عمل كنند و با نصوص نبوى مخالفت بورزند! اين ايده را در مخالفت با فرماندهى «اسامه» به وضوح مى‌بينيم.

در تاريخ آمده است.

«با وجودى كه رسول خدا (عليهما السلام) اسامة بن زيد را به فرماندهى انتخاب و پرچم را با دستان خود براى او بسته بود، بعضى از صحابه به اين كار اعتراض و فرماندهى اسامه را مسخره مى‌كردند! آنان مى‌گفتند: كه سنّ اسامه كم است و سزاوار نيست كه بر بزرگان مهاجرين و انصار فرماندهى كند كه امثال: ابوبكر، عمر، ابوعبيده و غيره در ميان آنان هستند!!

پس از آن كه اين اعتراضات و طعن و سرزنشها به گوش پيامبر (عليهما السلام) رسيد، آن حضرت- كه به شدّت مريض بود- با ناراحتى و خشم از حجره‌اش خارج شد و بر منبر رفت و فرمود:

«اى مردم! اين چه سخنانى است كه بعضى از شما درباره فرماندهى اسامه مى‌گوييد؟! اگر امروز، فرماندهى اسامه را مورد طعن قرار مى‌دهيد، قبلًا هم به فرماندهى پدرش طعنه مى‌زديد، امّا به خدا قسم! او لياقت فرماندهى را داشت؛ چنان كه امروز، پسرش لياقت فرماندهى را دارد».[١]

[١] - الطبقات الكبرى/ ابن سعد: ٢/ ١٩٠؛ تاريخ يعقوبى: ٢/ ٧٤، چاپ بيروت؛ الكامل، ابن اثير: ٢/ ٣١٧؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد معتزلى: ١/ ٥٣؛ السيرة الحلبيّه: ٣/ ٢٠٧؛ السيره النبويّه: ٢/ ٣٣٩؛ كنز العمّال: ٥/ ٣١٢؛ انساب الاشراف: ١/ ٤٧٤،( شرح حال اسامه از تهذيب تاريخ دمشق)؛ مغازى واقدى: ٣/ ١١١٩.