در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٠ - فصل اول اسلام و تسليم

متعلّق به جوارح است از قبيل: نماز، روزه، حجّ و نظير آن مى‌باشد. مفهوم اين معنا محدودتر از مفهوم تسليم مطلق در مقابل اوامر و نواهى نبى اكرم (عليهما السلام) مى‌باشد؛ زيرا بسيارى از مردم در تعبّد به احكام شرعى، تلاش مى‌كنند و با هم مساوى هستند، الّا اين كه بعضى تسليم حكمى كه مصلحت را در غير آن مى‌بيند، نمى‌شوند.

قرآن كريم به هر دو مفهوم اشاره كرده و آن دو را از هم جدا كرده است. قرآن، اوّلى را «ايمان» و دوّمى را «اسلام» ناميده و هنگام مخاطب قرار دادن اعراب فرموده است:

قَالَتِ الأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الإِيمَانُ فِى قُلُوبِكُمْ ....[١]

«اعراب مى‌گويند: كه ايمان آورديم، بگو: ايمان نياورده‌ايد بلكه بگوييد: اسلام آورده‌ايم؛ چون هنوز ايمان در قلبهاى شما داخل نشده است».

اين بدان معناست كه اعراب باديه‌نشين، در انجام تكاليف شرعى كه بر عهده ايشان بوده است، كوتاهى نمى‌كردند، الّا اين كه قرآن تذكّر داده است كه انجام تكاليف شرعى واجب، به معناى ايمانى كه متضمّن تسليم مطلق در برابر خداى متعال و پيامبر (عليهما السلام) مى‌باشد، نيست؛ زيرا موضع آنان قبلًا و يا حدّاقل موضع بعضى از آنان در غزوه تبوك مشخّص شده بود.

[١] - حجرات( ٤٩): ١٤.