در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٤٨ - چكيده بحث

«على (ع) دائماً با حق است و شيعيانش رستگار مى‌شوند».

وصيّت پيامبر (عليهما السلام) به على (ع) چيزى نيست كه عبدالله بن سبأ آن را ادّعا كرده باشد بلكه نصّ ثابتى از پيامبراكرم (عليهما السلام) در همان آغاز اسلام مى‌باشد. صحابه رسول خدا (عليهما السلام) طى سؤالهاى خود، درباره وصى آن حضرت، سؤال مى‌كردند و او جواب مى‌داد. تا اين كه اميرالمؤمنين على (ع) به اين لقب؛ يعنى «وصى»، مشهور شد و شعرا به وى به خاطر اين لقب، تهنيت گفتند و اين كلمه به عنوان لقبى براى آن حضرت در معاجم لغت آمد.

ابن منظور مى‌نويسد: «به على (ع) وصى گفته شد».[١]

زبيدى مى‌نويسد:

«وصى، بر وزن غنى، لقب على (ع) است».[٢]

ابن ابى الحديد به دهها بيتى كه از سوى تعدادى از صحابه گفته شده، استشهاد كرده و نتيجه گرفته است كه لقب «وصى»، براى على (ع) بوده است.[٣]

شيعيان اوّليّه، از بزرگان صحابه و از افراد باسابقه در اسلام بودند كه به خطّ تشيّع على (ع) گرويده بودند و آن را در ميان امّت اسلامى، منتشر مى‌كردند.

[١] - لسان العرب: ١٥/ ٣٩٤.

[٢] -- تاج العروس: ١٠/ ٣٩٢.

[٣] - شرح نهج البلاغه: ١/ ١٤٣.