در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢٥ - موضع امام هادى و امام عسكرى(عليهما السلام)

اغوا كرده است. خداوند هر كسى را كه از او پيروى كند، لعنت كند. اى محمّد! اگر توانستى كه سرش را با سنگ بشكنى، اين كار بكن. به درستى كه او مرا آزار داده است. خدا او را در دنيا و آخرت عذاب كند».[١]

كشّى، از ابراهيم بن شيبه نقل كرده است كه او طى نامه‌اى به امام‌هادى (ع) نوشت:

«فدايت شوم! پيش ما كسانى هستند كه فضايلى از شما بيان مى‌كنند كه آدم از آن مشمئز و دچار ترديد مى‌شود، در حالى كه آنان ادّعا مى‌كنند سخنانشان از احاديث است. ما از طرفى نمى‌توانيم اين سخنان راقبول كنيم؛ چون سخنان گزافى در آنهاست و از طرفى نمى‌توانيم آنها را انكار و رد كنيم؛ زيرا به پدران شما نسبت داده مى‌شود، براى همين وقوف مى‌كنيم.

آنان درباره قول خداى متعال كه مى‌فرمايد: ... إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَر ...؛[٢] همانا نماز از فحشا و منكرات باز مى‌دارد. و مى‌فرمايد: وَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ ...[٣] نماز را به پاى داريد و زكات را بپردازيد؛ مى‌گويند: معناى آن، يك مرد است، نه ركوع و سجود!

[١] - رجال كشّى: ٦/ ٨٠٥، شماره ٩٩٩.

[٢] -- عنكبوت( ٢٩): ٤٥.

[٣] - بقره-: ٤٣.