در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢٣ - موضع امام هادى و امام عسكرى(عليهما السلام)

نيكى كرده است. هر كس آنان را تصديق كند، ما را تكذيب كرده و هر كس آنان را تكذيب كند، ما را تصديق كرده است. هر كس چيزى به آنان عطا كند، ما را محروم كرده و هر كس آنان را محروم كند، چيزى به ما عطا كرده است. اى پسر خالد! هر كس شيعه ما باشد، آنان را دوست و همكار خود قرار نمى‌دهد».[١]

موضع امام هادى و امام عسكرى (عليهما السلام)

امام هادى (ع) نيز در زمان خود با عدّه‌اى از غلات درگير بود كه قايل به الوهيّت ائمّه (عليهم السلام) بودند. رئيس ايشان، فردى به نام «محمّدبن نصير نميرى» بود كه فرقه نصيريّه به وى منسوب است. عدّه كمى از وى پيروى كردند كه در رأس آنان، «فارس بن حاتم قزوينى» و «ابن بابا قمى» قرار داشتند.

كشّى مى‌نويسد:

«فرقه‌اى قايل به نبوّت محمّدبن نصير نميرى بودند! او ادّعا مى‌كرد كه پيامبر مى باشد و على بن محمّد الهادى او را به پيامبرى فرستاده است! او قايل به تناسخ و غلوّ در امام هادى (ع) بود و براى او ادّعاى ربوبيّت مى‌كرد. او محارم را مباح و همجنس بازى را حلال مى‌دانست و مى‌گفت: فاعل و مفعول هر دو شهوت دارند كه‌

[١] - عيون اخبار الرضا( ع): ٢/ ١٣٠- ١٣١، ح ٤٥.