در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٦٨ - مفهوم تشيع

به تولّا و تبرّا در گفتار، رفتار و عقيده هستند، مگر در حالت تقيّه».[١]

٤- محمّد فريد و جدى مى‌نويسد:

«شيعيان كسانى هستند كه از على (ع) پيروى مى‌كنند و او را امام مى‌دانند و اعتقاد دارند كه امامت از اولاد على (ع) خارج نمى‌شود. آنان مى‌گويند: امامت يك قضيّه مصلحتى نيست كه اختيار و ملاك آن در دست مردم باشد بلكه يكى از اصول و اركان دين است و لازم است كه رسول بر آن به طور آشكارى تصريح كند. شيعيان قايل به عصمت ائمّه (عليهم السلام) از صغاير و كباير هستند و قايل به تولّا و تبرّا در قول و فعل مى‌باشند، مگر در حال تقيّه كه از شرّ ظالم در امان نباشند».[٢]

٥- و از مولّفان شيعه‌اى كه مفهوم تشيّع را تعريف كرده است، نوبختى مى‌باشد كه نوشته است:

«اوّلين فرقه در اسلام، فرقه شيعه مى‌باشد. آنان فرقه على ابن ابى طالب (ع) مى‌باشند كه در زمان رسول خدا (عليهما السلام) و بعد از او، شيعه على ابن ابى طالب ناميده مى‌شدند. آنان قايل به امامت على (ع) بوده و برخى از بزرگان ايشان، عبارت بودند از: مقداد بن أسود، سلمان فارسى، ابوذر جندب بن جناده غفارى، عمّار بن ياسر و ... على (ع)

[١] - الملل و النحل: ١٣١.

[٢] -- دائره معارف القرن العشرين: ٥/ ٤٢٤.