در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٦٧ - مفهوم تشيع

اين شايستگى را فرزندانش بعد از او دارا مى‌باشند، شيعى است، اگر چه در ساير امور با آنان هم عقيده نباشد، امّا اگر در اين امورى كه ذكر كرديم، با شيعه مخالف باشد، ديگر شيعى نيست».[١]

٣- شهرستانى مى‌نويسد:

«شيعه به كسانى مى‌گويند كه به خصوص از على (ع) پيروى كردند و گفتند كه طبق نص و وصيّت رسول خدا (عليهما السلام) او امام و خليفه آن حضرت مى‌باشد؛ چه اين كه اين امامت و خلافت، آشكار، يا مخفى باشد.

آنان اعتقاد دارند كه امامت از اولاد على (ع) خارج نمى‌شود و اگر خارج شده باشد، به واسطه ظلم ديگران است، يا به خاطر تقيّه خود امام مى‌باشد.

آنان مى‌گويند: امامت يك قضيّه مصلحت انديشانه نيست كه ملاك آن قبول عامّه مردم باشد و به وسيله مردم، امام منصوب شود بلكه مسأله‌اى اصولى و از اركان دين مى‌باشد كه براى رسولان (عليهم السلام) جايز نمى‌باشد از آن غفلت بورزند، يا مورد اهمال قرار دهند، يا آن را در اختيار مردم بگذارند».

او در ادامه مى‌افزايد:

«شيعه مى‌گويد كه تعيين و تصريح به امام واجب است و انبيا و ائمّه (عليهم السلام) وجوباً بايد از صغاير و كباير، عصمت داشته باشند و قايل‌

[١] - الفصل فى الملل و الاهواء و النحل: ٢/ ١١٣، چاپ بغداد.