در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
پيشگفتار
٢١ ص
(٤)
فصل اول اسلام و تسليم
٢٧ ص
(٥)
اجتهاد بعضى از صحابه
٣١ ص
(٦)
جسارت بزرگ
٤١ ص
(٧)
فصل دوم مرجعيت دينى
٤٧ ص
(٨)
شرايط مرجعيت
٥٠ ص
(٩)
مصاديق اهل بيت(عليهم السلام)
٥٧ ص
(١٠)
نصوص نبوى در مسأله جانشينى پيامبر(ص)
٦٣ ص
(١١)
نصوص ديگرى از پيامبر اكرم(عليهما السلام)(بر جانشينى على(ع))
٦٩ ص
(١٢)
انجام تبليغ به جاى رسول خدا(عليهما السلام)
٧١ ص
(١٣)
على(ع) ولى شما بعد از من
٧٣ ص
(١٤)
تاجگذارى على(ع) توسط پيامبر(ص)
٧٥ ص
(١٥)
شايستگيهاى امام على(ع) براى مرجعيت
٧٧ ص
(١٦)
على(ع) عالمترين فرد امت
٧٩ ص
(١٧)
على(ع) شجاعترين فرد امت
٨٣ ص
(١٨)
على(ع) در نبرد بدر
٨٤ ص
(١٩)
على(ع) در نبرد احد
٨٤ ص
(٢٠)
على(ع) در نبرد خندق
٨٥ ص
(٢١)
على(ع) در نبرد خيبر
٩٠ ص
(٢٢)
على(ع) در نبرد حنين
٩٤ ص
(٢٣)
عوامل اختلاف
٩٦ ص
(٢٤)
اقدامات معارضان على(ع)
١٠٥ ص
(٢٥)
فصل سوم بذر تشيع
١١١ ص
(٢٦)
اصطلاح شيعه از زبان پيامبر(عليهما السلام)
١١٧ ص
(٢٧)
هنگام بيعت با على(ع)
١٣٥ ص
(٢٨)
انحرافى دوباره
١٣٧ ص
(٢٩)
فصل چهارم ادامه مسير تشيع
١٥٧ ص
(٣٠)
فرقههاى اسلامى و انحرافات غلات
١٦١ ص
(٣١)
مفهوم تشيع
١٦٦ ص
(٣٢)
الف تشيع به معناى عام
١٧٠ ص
(٣٣)
ب تشيع به معناى خاص
١٧٥ ص
(٣٤)
عقايد شيعه اثناعشرى
١٧٦ ص
(٣٥)
گروههاى منحرف
١٨٣ ص
(٣٦)
غلو و غلات
١٨٧ ص
(٣٧)
موضع ائمه اطهار و شيعيانشان در برابر غلات
٢٠٣ ص
(٣٨)
موضع اميرالمؤمنين(ع) در مقابل غلات
٢٠٤ ص
(٣٩)
موضع امام زين العابدين(ع) درباره غلات
٢٠٥ ص
(٤٠)
موضعگيرى امام باقر(ع)
٢٠٦ ص
(٤١)
موضعگيرى امام صادق(ع)
٢٠٧ ص
(٤٢)
موضع امام موسى كاظم(ع)
٢١٥ ص
(٤٣)
موضع امام رضا(ع)
٢١٨ ص
(٤٤)
موضع امام هادى و امام عسكرى(عليهما السلام)
٢٢٣ ص
(٤٥)
فصل پنجم حقيقت تشيع
٢٣١ ص
(٤٦)
شبهه اصول يهودى
٢٣٢ ص
(٤٧)
شبهه اصول فارسى
٢٣٧ ص
(٤٨)
سبب ديگر در فارسى دانستن فرقه شيعه
٢٤٥ ص
(٤٩)
چكيده بحث
٢٤٧ ص
(٥٠)
منابع كتاب
٢٥٠ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣ - مقدمه

مقدّمه‌

وحدت، همبستگى، اتّحاد و انسجام، از اصول عقلانى و برخاسته از اعماق سرشت انسانى است؛ هم چنان كه يك اصل ثابت، مسلّم و هميشگى دين مقدّس اسلام نيز بوده و هست و تحقّق آرمان هاى آفرينش و نيل به اهداف عالى آن در اين راستا قابل دسترسى است و قطعاً هيچ قوم و آحاد جامعه‌اى، در جنگ و فتنه، نزاع و تفرقه، به خير و سعادت و كمال انسانى، نخواهد رسيد.

امام امير المؤمنين على بن ابى طالب (ع) مى فرمايد:

إنّ الله سبحانه لم يُعط أحداً بفُرقةٍ خيراً ممّن مضى ولاممّن بقى‌

.[١]

«خداوند سبحان، نه به گذشتگان و نه به آيندگان، با تفرقه و جدايى خيرى را عطا نكرده و نمى كند».

در سايه وحدت و يك دلى است كه جامعه به آرمان ها و پلّه هاى ترقّى، گام نهاده و زيباترين استحكامات را بر سرتاسر جامعه حاكم مى كند و محبّت و صميميت و صلح و صفا را مى گستراند.

از اين رو، مى بينيم قرآن كريم با لحن محكم و با هدف هدايت، چنين مى فرمايد:

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلَاتَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَاحُفْرَة مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُم مِنْهَا كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ‌.[٢]


[١] - نهج البلاغه: خطبه ١٧٦.

[٢] -- آل عمران: ١٠٣.