در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٩ - اقدامات معارضان على(ع)
در اين حال، رسول گرامى اسلام- كه صلوات خدا بر او باد- در مقابل اين جسارت و بىپروايى، هيچ راهى نيافت كه خشم و انزجار خويش را از اين اقدامات اعلام كند، مگر اين كه دستور به خروج همه از كنار بسترش بدهد و فرمود:
«قوموا عنّي».
«برخيزيد و از پيش من برويد!».
اين مطلبى نيست كه با توجّه به گفتهها، اوضاع، احوال و قرينهها آن را استنتاج كرده باشيم بلكه خود عمر به اين مطلب تصريح كرده است.
ابن عبّاس روايت مىكند:
«بر عمر در اوايل خلافتش وارد شدم، در حالى كه يك صاع خرما جلو او گذاشته شده بود. مرا به خوردن دعوت كرد. جلو رفتم و يك عدد خرما خوردم. او همين طور خرماها را خورد تا آن را تمام كرد. سپس بر روى بالشى كه برايش گذاشته بودند، تكيه كرد و دائماً الحمدلله مىگفت. پس از اندكى پرسيد: از كجا مىآيىاى عبدالله؟
گفتم: از مسجد. پرسيد: چگونه پسرعمويت را تنها گذاشتى؟
گمان كردم كه عبدالله بن جعفر را مىگويد؛ از اين رو، گفتم: او را گذاشتم تا با همسالانش بازى كند. گفت: منظورم او نبود بلكه بزرگ شما اهلبيت را مىگويم.