روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩١ - چهارم - زهد

البته محبت به اين اعيان و موجودات بر دو گونه است، يكى اينكه باعث دورى از خدا و باعث ترك مراسم عبوديت شود و انسان را بخود مشغول بدارد، اينگونه محبت حرام و مذموم است و گاهى موجب كفر مى‌شود و انسان وظيفه دارد كه از اين گونه علاقه باطنى دلش را خالى گرداند و بسيارى از آيات از آن نهى كرده است:

در روايتى آمده است كه ضرر دو گرگ درنده كه از دو طرف گله بى شبان داخل شوند بيشتر از ضرر محبت مال و محبت شرف در دين مسلمان نيست.[١]

ظاهراً مراد از شرف در اين روايت خود خواهى و اشراف منشى و خوى اعيانى است، و همين مضمون بسند معتبر درباره محبت رياست نيز وارد شده است كه مراد يا رياست باطل و يا رياست من حيث رياست است و در قرآن مى‌خوانيم كه بهشت براى كسانى قرار داده شده كه اراده بلندپروازى و فساد را در زمين نداشته باشد.

آرى: محبت رياست و تلاش براى تحصيل آن بمنظور اقامه حكم خداوند و جلوگيرى از فساد و انحراف عبادت است.

اما محبتى كه مانع از امتثال احكام شرعى نشود اگر به كافر

[١] - اين روايت سه سند دارد كه مى‌شود بر مجموع آن اعتماد كرد هرچند كه هر سند آن بتنهائى ضعيف مى‌باشد رجوع شود به اول جزء چهارم اصول كافى ترجمه دار.