آن رغبت داشت . هر کس سيره على ١ و سخنان او را در نهج البلاغه بکاود ، به اين حقيقت اطمينان مى‌يابد . نامه آن حضرت به عثمان بن حُنَيْف ـ والى بصره ـ بسنده است که فرمود :

وما أَصْنَعُ بفَدَک وغيرِ فدک ، والنَّفْسُ مَظانُّها في غَد جَدَثٌ؛[١٥٤]

فَدَک و غير فَدَک به چه کار مى‌آيد ؟ در حالى که فردا جايگاه جانِ (آدمى) گور است .

ابوبکر شهادت امام على ١ را نمى‌پذيرفت بدان جهت که ذى نفع بود ! چگونه رسولِ خدا ٠ شهادت خُزَيْمَة بن ثابت را پذيرفت و آن را به منزله دو شهادت شمرد ، در حالى که پيامبر از اين ماجرا سود مى‌بُرد ؟!

چگونه از شهادت کسى قطع به دست نمى‌آيد که پيامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم درباره‌اش فرمود : «على با حق است ، و حق با على و دائر مدار اوست»[١٥٥] ؟ با اینکه ابوبکر می‌دانست على ١ همتاى قرآن و يکى از دو چيز ارزشمند و نفيس است ، و اوست شاهدى که خدا شهادتش را در حقّ پيامبرش پذيرفت ، و او را شاهدِ صدقِ تصديقِ رسالتش قرار داد ؛ زيرا فرمود :

أَفَمَنْ کانَ عَلَى بَيِّنَة مِنْ رَبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِنْهُ؛[١٥٦]

آيا کسى که از جانب پروردگار بر حجّتى روشن است و شاهدى از خودش او را پيروى مى‌کند ؟!

[١٥٤] . نهج البلاغه ٣ : ٧١ ، نامه ٤٥ -

[١٥٥] . شرح نهج البلاغه ٢ : ٢٩٧ ؛ الفصول المختاره : ٩٧ ، حديث ٩٧ ؛ التعجّب (کراجکى) : ١٥ -

[١٥٦] . سوره هود (١١) آيه ١٧ ؛ و بنگريد به ، الدر المنثور ٣ : ٣٢٤ -