نسخه پایانی کتاب (که حجم آن به سه برابر نسخه نخست می‌رسد) بار دیگر از سوی مترجم ، ترجمه و ویرایش گردید و انتشارات «دلیل ما» آن را با عنوان «معماى یک ازدواج» به چاپ رساند .

نیز خلاصه این کتاب ، به قلم شیخ نثار احمد زین یوری ، با عنوان «شاخسانه عقد اُمّ کلثوم» به زبانِ اردو ، ترجمه شد و مؤسسه «والقلم» در سال ٢٠١١ میلادی ، آن را در ١٦٦ صفحه ، در لکهنوی هند ، چاپ کرد .

٧ . التّسمیات بین التّسامحِ العلوي والتّوظیف الأموي (نام گذاری‌ها در برزخِ تسامحِ علوی و سوء استفاده اموی)

نویسنده در این کتاب ، به موضوع نام گذاری فرزندان ائمه ٤ به اسم خلفا می‌پردازد و با استقرا این ادعا را می‌کاود و نشان می‌دهد که بعضی از این نام‌ها موجودند و بعضی دیگر از «عَمْرو» به «عُمَر» تحریف شده‌اند و نسبت بعضی از این نام‌ها به اولاد امامان ٤ دروغ است .

فصل پایانی کتاب به واژه «ابوبکر» اختصاص می‌یابد و اینکه آیا این واژه ، اسم است یا کنیه به شمار می‌رود ؟ آیا برای مدح می‌آید یا سرزنش را گویاست ؟ چقدر این کلمه با «ابو الفصیل» ارتباط دارد ؟ واژه‌ای که به گفته ابو سفیان ، نام پسر ابو قحافه در جاهلیت بود و در دوران اسلام ، به «ابوبکر» تغییر یافت .

این کتاب ، در ایران دو بار چاپ گردید ؛ بار اول مرکز پژوهش‌های اعتقادی (وابسته به دفتر آیة الله العظمی سیستانی) در سال ١٤٣١ هجری ، آن را به چاپ رساند و بار دیگر ، به وسیله «مؤسسه رافد» انتشار یافت .

آقای سید هادی حسینی ، این کتاب را با عنوان «نام خلفا بر فرزندانِ امامان ٤» به زبان فارسی بازگرداند و انتشارات «دلیل ما» در بهار سال ١٣٩٠