آنان کودکان و نوجوانان شان را از اين اخبار فراوان تعليم مى‌دادند تا آنجا که آن را روايت مى‌کردند و همان گونه که قرآن را ياد مى‌گرفتند آن‌ها را مى‌آموختند و حتّى دختران و زنان و خَدَم و حَشَم شان را ياد مى‌دادند و بر اين شيوه ـ آنچه خدا خواست ـ ماندند و ادامه دادند .[٥٠٩]

* درباره ابوبکر روايت کرده‌اند که او در زمان جاهليت به صدّيق لقب يافت .[٥١٠]

اين را به جهت همانندى با رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم آوردند ، چه آن حضرت در جاهليت به «صادق امين» (راست گوى امانت دار) معروف بود .

* روايت ساختند که مقصود از اين سخن خداى متعال وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ[٥١١] (و آن که راستى (صِدق) را آورد و آن را باور کرد) ابوبکر است .

عطاء مى‌گويد : آن که صدق را آورد ، محمّد است . از برکاتِ انوار صدق او بر ابوبکر اِفاضه شد ، و او صدّيق نام گرفت .[٥١٢]

يا اينکه خداى سبحان در قرآن ابوبکر را صدّيق ناميد ، و فرمود : وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ .[٥١٣]

[٥٠٩] . شرح نهج البلاغه ١١ : ٤٤ (به نقل از مدائنى) .

[٥١٠] . سمط النجوم العوالى ٢ : ٤١٢ -

[٥١١] . سوره زمر (٣٩) آيه ٣٣ -

[٥١٢] . تفسير السّلمى ٢ : ١٩٩ -

[٥١٣] . الأحاديث المختارة ٣ : ١٢ ؛ تاريخ دمشق ٣٠ : ٤٣٨ -