اين سخن بيان مى‌دارد که اهل بيت ، معصوم و تصديق شده‌اند ؛ و آنان در اين آيه که کونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ[٢٨٣] ـ با صادقان باشيد ـ موردِ عنايت آفريدگارند نه ابوبکر و عمر ؛ زيرا مساوى بودنِ اهل بيت با قرآن ـ که در حديث ثقلين آمده است ـ ما را رهنمون مى‌سازد به اينکه : چنانچه تمسُّک به قرآن واجب است ، تمسُّک به اهل بيت لازم است .

اگر خطايى از آنان روى مى‌داد ، امر به تمسّک به آن‌ها صحيح و درست نبود ؛ و همان گونه که تعاليم قرآن ترديد ناپذير است ، در تعاليم اهل بيت نيز شکى وجود ندارد .

اگر اهل بيت معصوم نبودند ، در پيروى شان احتمال گمراهى بود ، ليکن آن‌ها ريسمان کشيده خدا از آسمان به زمين ، و واسطه ميان خدا و خلق ، و همتاى قرآن‌اند .

اختلاف اهل بيت علیهم السلام با شخصى بدون شک ما را به گمراهى او رهنمون مى‌سازد . ما وظيفه داريم به قرآن و عترت ، با هم ، تمسّک کنيم ؛ زيرا اين دو ، ما را از گمراهى باز مى‌دارند و اين دو ، به هم پيوسته‌اند و از هم جدا نمى‌شوند تا در حوض بر پيامبر وارد آيند .

از فرقه‌های اسلامى فرقه اى را نمى‌توان يافت که پيوست هميشگى را ـ ميان قرآن و عترت تا ورودشان بر حوض ـ ادعا کند مگر شيعه اماميه که به امامت

[٢٨٢] . بشارة المصطفى لشيعة المرتضى : ٥٥ ؛ تحف العقول : ١٧٤ -

[٢٨٣] . سوره توبه (٩) آيه ١١٩ -