دو گوشم شنيد و دو چشمم ديد که رسول خدا در آن روز ـ در حالى که ديد مردم به سوى کوه در حال فرارند و به فراخوانِ پيامبر توجه نمى‌کنند ـ صدا مى‌زد : اى فلانى سوى من آى ! اى فلانى مرا درياب ! من رسول خدايم ! هيچ يک از آن دو باز نايستادند و هر دو رفتند .[٤١٤]

روشن است که مقصود از کنايه در اينجا ابوبکر و عمر مى‌باشد ، و راوى آن دو را به صراحت نمی‌آورد ؛ زيرا آن دو ، صاحب قدرت بودند . نيز بدان جهت که پيروانِ آن دو اين رفتار را براى آنان نمى‌پسنديدند ؛ و شايد اين کنايه از سوی نسخه نويسان باشد .

[٤١٢] . شرح نهج البلاغه ١٣ : ٢٩٣ -

[٤١٣] . کشف الغمه ١ : ١٩٣ ؛ ارشاد مفيد ١ : ٨٤ ؛ بنگريد به ، شرح نهج البلاغه ١٥ : ٢١ ، تاريخ طبرى ٢ : ٢٠٣ ، البداية والنهایة ٣ : ٣٢ -

[٤١٤] . المغازى ١ : ٢٣٧ ؛ و به نقل از آن در شرح نهج البلاغه ١٥ : ٢٣ -