فرمود : چون شهادتِ خدا را بر پاکى فاطمه ردّ کرده اى ، و شهادت مردم را عليه او پذيرفته اى ؛ چنان که حکم خدا و پيامبرش ـ که فَدَک را براى فاطمه قرار داد و او در زمان حيات پيامبر آن را در اختيار گرفت ـ ردّ کردى ، آن گاه شهادتِ يک نفر اعرابى را ـ که روى پاچه‌اش مى‌شاشد[١٤٠] ـ عليه فاطمه پذيرفتى و فدک را از او ستاندى ، و پنداشتى که آن مالِ همه مسلمانان است .

و رسول خدا فرمود : «البيّنَةُ علَى المُدّعي ، واليَمينُ عَلى المدّعى عَلَيه» ؛ مُدّعى بايد شاهد آورد و مُدّعى عليه قسم مى‌خورد .

تو اين سخن پيامبر را ردّ کردى که فرمود : بَيّنه بر مُدّعى است و يمين بر مُدّعى عليه !

مردم غُرولُند کردند و حرف‌های ابوبکر را نپسنديدند ، و بعضى شان با نگاه به بعض ديگر ، گفتند : به خدا سوگند ، على بن ابى طالب راست مى‌گويد .

[١٤٠] . اين سخن اشاره‌اى است به مالک بن اَوس بن حَدثان نَضْرىّ که از صحابه پيامبر نيست ؛ و با وجود اين ، روايات زيادى از پيامبر نقل کرده است ؛ ابن خراش به ساختگى بودن حديثِ «نحن معاشرَ الأنبياء لا نورّث ما ترکناه صدقه» ، تصريح کرده است .

بنگريد به ، تاريخ بخارى ٧ : ٣٠٥ ، الجرح والتعديل ٨ : ٢٠٣ ، الثقات (ابن حبان) ٣ : ١١ (و جلد ٥ ص ٣٨٢) ، کمال الدين وتمام النعمه ٢ : ٤٠١ ، تاريخ دمشق ٥٦ : ٣٦٠ ـ ٣٧٢ ، رقم ٧١٦١ ، الکامل (ابن عدى) ٤ : ٣٢١ -