تِلْک آيَاتُ اللهِ نَتْلُوهَا عَلَيْک بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيث بَعْدَ الله وَآيَاتِهِ يُؤْمِنُونَ * وَيْلٌ لِکلِّ أَفَّاک أَثِيم * يَسْمَعُ آيَاتِ اللهِ تُتْلَى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَکبِراً کأَن لَمْ يَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَاب أَلِيم؛[١٣٧]

اين آيات حقِ خداست که بر تو تلاوت مى‌کنيم . به کدام سخن ، بعد از خدا و آياتش ، ايمان مى‌آورند ؛ واى بر هر دروغ گوى هرزه ، آيات خدا را که بر او تلاوت شد ، شنيد سپس با کبر و غرور ، چنان روى برتافت که گويى آن‌ها را نشنيد ، پس به عذاب دردناک او را بشارت ده .

نمونه چهارم

تشکيک ابوبکر در ارث فاطمه علیها السلام و سخن او ، ادّعايى است که به دليل نياز دارد ؛ با اينکه او مى‌دانست مقصود از آيه تطهير آن حضرت است که آشکارا بر دورى‌اش از پليدى و خيانت و دروغ ، دلالت دارد .

فاطمه علیها السلام همان بانويى است که پيامبرِ٠ ـ آن که از روى هواى نفس سخن نمى‌گفت و سخن او کلام وحى بود ـ درباره‌اش فرمود :

إنَّ اللهَ لَيَغْضَبُ لِغَضَبِ فاطمة ويَرْضى لِرِضاها ؛

البته (و به راستى) خدا براى خشم فاطمه غضبناک مى‌شود ، و با خشنودى او راضى و خشنود مى‌گردد .

معناىِ اين سخن اين است که فاطمه علیها السلام معصوم از خطا و هواىِ نفس است ؛ زيرا معقول نيست که رضاىِ خداىِ متعال و غَضَب او به رضا و غضبِ شخص غير معصوم تعلُّق گيرد .

[١٣٧] . سوره جاثيه (٤٥) آيه ٦ ـ ٨ -